Το Πορτρέτο της Αφροδίτης Παπαδάκη
Μια ιστορία επτά επεισοδίων με 121 λέξεις το καθένα
-1-
Υπομειδιούσε διαβάζοντας. «Α, ρε μεγάλε Όσκαρ Ουάιλντ», μονολόγησε. Ο δικός σου, τρελαμένος με την αιώνια νεότητα, και να γερνάει ο καμβάς για πάρτη του; Η καλύτερή του! Τότε, γιατί πάει και κρύβει τον πίνακα στη σοφίτα; Τι φοβάται; «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, αγάπη μου», χασκογελά, πετώντας το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι στο πλάι. «Εγώ φοβάμαι μόνο το χρόνο.»
Είχε κανονίσει πλασμαφαίρεση. Παλιά γνωστή της, η γραμματέας της κλινικής την είχε ενημερώσει εμπιστευτικά: «Μπαίνεις αμέσως μετά το Μαζωνάκη.» Σκόπευε να πάει νωρίτερα, μήπως τον πετύχαινε. Τον γουστάρει τρελά. Τραγουδισταράς. Κρατιέται καλά κι αυτός, δουλεύει όμορφα το πράγμα.
Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη ικανοποιημένη, κάνοντας μια στροφή γύρω από τον εαυτό της. Έδειχνε σαρανταπεντάρα, κι ας είχε πατημένα τα εξήντα. Σφριγηλότερη από ποτέ, κούκλα!
-2-
Δεν μπορούσαν να προχωρήσουν στην Καρνεάδου. Αστυνομία, οχήματα εξωτερικών τηλεοπτικών μεταδόσεων, περίεργοι, έκλειναν το δρόμο. Πλήρωσε την κούρσα και κατέβηκε. «Τι έγινε, ρε παιδιά;» «Στην κλινική εκεί πάνω... Ο Μαζωνάκης...», έδειξε ένας κοντόχοντρος με γουρουνίσια μάτια, «...πέθανε, λένε.»
«Συνέβη σε αυτόν, όχι σε εσένα», επαναλάμβανε μια φωνή μέσα στο κεφάλι της. Της ξέφυγε ένα αναφιλητό. Παραδίπλα, ακουμπημένος στο αμάξι του, χάζευε ο ταρίφας που την είχε φέρει. Γυρνώντας, τη λοξοκοίταξε. «Πάμε;», του γαύγισε αυτή.
«Μια στο εκατομμύριο, να ξαναγίνει», μουρμούριζε μπαίνοντας στο αυτοκίνητο, «πώς, πότε να ξανασυμβεί;» Τα χέρια της έτρεμαν. Με βλέμμα παγωμένο, πέρα απ' τους φανούς των περιπολικών και τα εκτυφλωτικά φώτα των καμερών, μέσα απ' το πλήθος ένας νεαρός της χαμογελούσε. Θα ορκιζόταν ότι ήταν ο Ντόριαν Γκρέι.
-3-
Αφού την άφησε στη Γλυφάδα, ο ταξιτζής έβαλε το ραδιόφωνο:
«...δύο μηχανήματα πλασμαφαίρεσης που δεν έπρεπε να είναι εκεί. Χαλασμένος ο απινιδωτής. Προσωπικό που έψαχνε στο διαδίκτυο πώς ν' ανανήψει τον άτυχο “Μαζώ”. Να συνεχίσω; Όχι, αγαπημένοι ακροατές, δεν χρειάζεται. Με μια κουβέντα: Ασυδοσία! Ανυπαρξία ελέγχου με επιτελική υπογραφή. Η κυβέρνηση που μας πουλάει επενδύσεις και ευεξία αφήνει ιατρεία-χασάπικα να λειτουργούν ανεξέλεγκτα μέχρι να γίνει το κακό. Κι έγινε. Ένας πρόωρα χαμένος, καλός άνθρωπος. Ας ήταν στη θέση του κανένας υπουργός. Τώρα μας παριστάνουν τους αυστηρούς. Οι παράτυπες κλινικές έκλεισαν όλες, μας λένε. Αλλά ποιος τους πιστεύει, αλήθεια; Ακούγονται διάφορα περίεργα στη δημοσιογραφική πιάτσα. Η αριστεία σας απέτυχε, κύριοι. Παραιτηθείτε!»
Ο ταρίφας κουνούσε το κεφάλι του, σαν να συμφωνούσε.
-4-
Η τηλεόραση έπαιζε αθόρυβα. «Νισάφι... Τι να πιστέψω; Αυτούς τους τσαρλατάνους; Εγώ βλέπω τ' αποτελέσματα απάνω μου. Όποιος δε ρισκάρει, δεν πίνει σαμπάνια.» Μ' όλη την αναστάτωση, αυτό που εκείνη ήξερε ήταν ένα: σιγά σιγά γινόταν δραματική η καθυστέρηση της πλασμαφαίρεσής της. Το έβλεπε στον καθρέφτη. Έπρεπε να δράσει. Θα έπαιρνε την Καλλιόπη. Του κόμματος ήταν, χωμένη παντού, είχε άκρες. Σήκωσε το τηλέφωνο.
Αποδείχθηκε τεφαρίκι το Καλλιοπάκι· βρήκε λύση στο άψε σβήσε. Έπρεπε να την είχε σκεφτεί νωρίτερα, μονολογούσε, καθώς σχημάτιζε το νούμερο της αδήλωτης κλινικής. Η γυναικεία μεταλλική φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε αγενής, μα δεν έδωσε σημασία. Τη δουλειά της να κάνει. Είπε τα συνθηματικά της, η άλλη απάντησε αναλόγως, αλλά με εκνευριστικό τουπέ. Ήθελε να τη βρίσει.
-5-
Έφτασε στην ώρα της. Ανέβηκε με τα πόδια στον πρώτο. Μύριζε κατρουλίλα. Η πόρτα μισάνοιχτη, στη ρεσεψιόν μια αντιπαθητική χοντρή με λευκή στολή. Και γραμματέας και νοσοκόμα η φάλαινα, σκέφτηκε, υπολογίζοντας ότι μαζί της είχε μιλήσει στο τηλέφωνο· ελπίζω να μην είναι και γιατρός, γέλασε μέσα της.
Η άλλη την κοίταζε υπεροπτικά. Τότε δεν άντεξε. Η μια κουβέντα έφερε την άλλη, ο διαπληκτισμός φούντωνε κι έπαιρνε διαστάσεις.
Ένιωσε κάτι να την ακουμπά μαλακά, σχεδόν ερωτικά, στο δεξιό ώμο. Η φώκια είχε καταπιεί τη γλώσσα της. «Επίκουρος Διαμαντόπουλος, ο αναισθησιολόγος σας», συστήθηκε, κάνοντας μισό βήμα πίσω κι απλώνοντας το χέρι.
Ωραίο πιπίνι, σκέφτηκε αυτή, ανταποδίδοντας με τη θερμότερη χειραψία της.
Τα γαλαζοπράσινά της μάτια κάτι του θύμιζαν, μα τι; Υποκλίθηκε ελαφρά. «Περάστε.»
-6-
Της τακτοποίησε το προσκέφαλο κι αποσύρθηκε. Αν κάτι στράβωνε με την πελάτισσα, θα έτρεχε. Άναψε τσιγάρο. Ναι, “πελάτισσες” τις αποκαλούν, όχι “ασθενείς”. Υγιέστατες είναι. Γυναίκες και άντρες. Μόνο από ματαιοδοξία πάσχουν.
Η σκέψη του περιτριγύριζε εκείνα τα γαλαζοπράσινα μάτια, που τώρα ήταν κλειστά, καλυμμένα με γάζες. Ζητάνε μέθη, ντε και καλά. Όχι, τους λες, δεν χρειάζεται, η διαδικασία είναι ανώδυνη. Να μεθύσω θέλω, γιατρέ μου, σου απαντάνε συνωμοτικά. Τι να κάνεις; Ο Ιπποκράτης δεν πληρώνει ούτε το νοίκι ούτε τα κοινόχρηστα.
Τότε του ήρθε η αναλαμπή. Ο ιατρικός της φάκελος ήτανε στο τραπέζι. Τον άρπαξε κι ανοίγοντας με φούρια ξαναδιάβασε: Αφροδίτη Παπαδάκη. Ασφαλώς, η Αφρώ, η κολλητή φιλενάδα της μαμάς. Το τι μαλακία είχε τραβήξει για χάρη της, έφηβος, δεν περιγράφεται!
-7-
«Μια στο εκατομμύριο». Ποιος το υπολόγισε αυτό; Η ίδια το σκέφτηκε; Ξαπλωμένη, με τα μάτια καλυμμένα, είναι σκεπασμένη μ' ένα αραχνούφαντο βαμβακερό. Σωληνάκια φεύγουν απ' τις φλέβες των χεριών της, ρουφώντας το αίμα από τη μια, από την άλλη η μηχανή το επιστρέφει καθαρισμένο. Το γουργούρισμα του τροφοδοτικού, υπνωτικό. Ο φωτισμός πάνω απ' το νοσοκομειακό κρεβάτι εκτυφλωτικός, κρύος. Οι γωνιές γύρω, σκιερές. Σε μια άκρη, η λευκή φάλαινα καθισμένη σε μια άβολη, χαμηλή πολυθρόνα, λαγοκοιμάται.
Ίπταται, διστακτική. Να επιστρέψει στο σώμα της ή να επιχειρήσει να δραπετεύσει; Όχι, θα μείνει εδώ. Ακούγονται δυνατά, σαρδόνια γέλια. Μόλις τότε προσέχει τον νεαρό αναισθησιολόγο, που στο μισοσκόταδο το πρόσωπό του αρχίζει να γερνάει. Η φωνή μακρινή μα καθαρή: «Ξύπνα, φοράδα, τρέξε να ειδοποιήσεις... Βοήθεια!»
![]() |
| A.I. Generated Image |
"The Picture of Aphrodite Papadakis" (Originally written in Greek)
-1-
She smirked as she read. “Ah, Oscar Wilde, you legend,” she muttered. “Your guy, obsessed with eternal youth, and the canvas does the aging for him? His masterpiece! So why go hide the painting in the attic? What’s he afraid of?” “The end justifies the means, darling,” she chortles, tossing The Picture of Dorian Gray aside. “I only fear time.”
She had booked a plasmapheresis session. An old acquaintance, the clinic’s secretary, had tipped her off in confidence: “You go in right after Mazonakis.” She meant to go early, in case she caught him. She’s crazy about him. A hell of a singer. He’s holding up well too, everything still working a treat.
She checked herself out in the mirror, pleased, giving a twirl. She passed for forty-five, though she was past sixty. Firmer than ever, a knockout!
-2-
They couldn’t get through on Karneadou Street. Police, TV trucks, onlookers, all blocking the road. She paid the fare and got out. “What happened, guys?” “In that clinic up there... Mazonakis...,” a short, stout man with piggish eyes said, pointing, “...he died, they say.”
“It happened to him, not you,” a voice kept repeating inside her head. A sob escaped her. Nearby, leaning against his cab, the driver who’d brought her was gawking. Turning, he glanced at her sideways. “We going?” she barked at him.
“One in a million, happening again,” she muttered, getting back into the car, “how, when could it ever strike twice?” Her hands were trembling. Her gaze frozen, she stared past the police beacons and the blinding camera lights: in the crowd, a young man was smiling at her. She could have sworn it was Dorian Gray.
-3-
After dropping her off in Glyfada, the cabbie turned on the radio:
“…two plasmapheresis machines that had no business being there. A broken defibrillator. Staff googling how to resuscitate poor ‘Mazo.’ Need I go on? No, dear listeners, no need. In a word: lawlessness! Zero oversight with official blessing. The government that peddles investment and wellness let butcher-shop clinics run rampant until disaster struck. And it did. A good man, gone too soon. If only it had been some minister in his place. Now they’re playing tough. All the irregular clinics are shut down, they tell us. But who believes them, really? Strange rumors are buzzing around the press corps. Your meritocracy has failed, gentlemen. Resign!”
The driver shook his head, as if in agreement.
-4-
The TV was playing on mute. “Enough already... What am I supposed to believe? Those charlatans? I see the results on my own body. Nothing ventured, no champagne.” With all the uproar, she knew one thing for sure: bit by bit, the delay in her plasmapheresis was becoming dramatic. She could see it in the mirror. She had to act. She’d call Kalliopi. She was party through and through, wormed into everything, with strings to pull. She picked up the phone.
Little Kallie turned out to be a gem; she had it sorted in a flash. She should have thought of calling her sooner, she muttered as she dialed the unregistered clinic’s number. The metallic female voice on the other end sounded rude, but she paid it no mind. As long as she got the job done. She gave her code words, the other woman replied accordingly, but with an annoying attitude. She felt like cursing her out.
-5-
She arrived right on time. She took the stairs to the first floor. It reeked of piss. The door ajar, at reception an unlikable fat woman in a white uniform. Both secretary and nurse, the whale, she thought, figuring this was who she’d spoken to on the phone; I hope she’s not the doctor too, she chuckled inwardly.
The other woman eyed her haughtily. That was it: she snapped. One thing led to another, and the argument snowballed.
She felt something touch her right shoulder softly, almost erotically. The cow had swallowed her tongue. “Epikouros Diamantopoulos, your anesthesiologist,” he introduced himself, taking a half-step back and holding out his hand.
Quite the cutie, she thought, returning the shake, her warmest yet.
Her blue-green eyes reminded him of something, but what? He bowed slightly. “Come in.”
-6-
He adjusted her headrest and stepped back. If anything went wrong with the client, he’d be the one running. He lit a cigarette. Yeah, “clients” is what they call them, not “patients.” Healthy as can be. Women and men alike. Vanity is their only affliction.
His thoughts kept circling those blue-green eyes, now closed, covered with gauze. They insist on sedation, no matter what. No, you tell them, it’s not necessary, the procedure is painless. “I want to get buzzed, Doctor,” they reply conspiratorially. What can you do? Hippocrates doesn’t pay the rent or the building dues.
Then it hit him. Her medical chart was on the table. He snatched it, flipped it open in a rush, and re-read: Aphrodite Papadaki. Of course, Aphro, his mom’s best friend. How much he’d jerked off over her as a teenager was beyond description!
-7-
“One in a million.” Who calculated that? Had she thought of it herself? Lying there, eyes covered, she’s draped in cobweb-thin cotton. Tubes run from the veins in her arms, sucking blood out on one side, while the machine returns it cleansed on the other. The gurgle of the power unit, hypnotic. The light above the hospital bed blinding, cold. The surrounding corners, shadowed. Off to one side, the white whale sits dozing in an uncomfortable, low armchair.
She hovers, hesitant. Return to her body or attempt an escape? No, she’ll stay here. Loud, sardonic laughter echoes. Only then does she notice the young anesthesiologist, whose face in the gloom is starting to age. The voice distant yet clear: “Wake up, you mare, run and raise the alarm… Help!”.

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου