57+17=74· αλλά ποιος μετράει;
Μόλις μας διέταξε τ' αφεντικό, ξαμολυθήκαμε στους ντόκους του λιμανιού, εκεί στα μισοσκόταδα όπου ψευτοκρύβονται οι παρίες της Οικουμένης. Με το καλό, μη φανταστείτε τίποτα αγριάδες. Πληρώναμε πριγκιπικά, αν θέλετε να ξέρετε. Ξετρυπώσαμε πέντε Αφγανούς, τρεις Μπαγκλαντεσιανούς κι ένα τσούρμο Αφρικάνους· σύνολο δεκαεφτά νοματαίοι, όλοι τους νταβραντισμένα παλικάρια.
Την ώρα που τους μεταφορτώναμε, έχανε η μάνα το παιδί στις αποβάθρες. Τους βολέψαμε στο συνηθισμένο κοντέινερ. Προς θεού, μη νομίσετε ότι τους φερόμασταν σαν τίποτα ζώα! Το τσαρδί είχε κλιματισμό, αποχωρητήριο, τους είχαμε νερά, φαγιά· και του πουλιού το γάλα. Χωρίς χαρτιά ήτανε, δεν γινότανε κι αλλιώς· καταλαβαίνετε...
Το σιδηροδρομικό δυστύχημα ήτανε φοβερό. Δε βρήκε ο παπάς να θάψει!
Στην αρχή τα χρειαστήκαμε, τρομάξαμε μην έχουμε τίποτα κακά ξεμπερδέματα.
Ευτυχώς, τα μπαζώσανε.
Πρώτη Δημοσίευση
 |
| From Rail Magic (Magie der Schiene), Paris and Switzerland, René Groebli, 1949 |
"57+17=74, but who’s counting?" (Originally written in Greek)
The moment the boss gave the order, we fanned out across the harbor wharves, there in the half-light where the outcasts of the world go to hide. With kindness, mind you — don't go imagining anything rough. We were paying like princes, if you must know. We flushed out five Afghans, three Bangladeshis, and a pack of Africans; seventeen head of men, every one of them a sturdy young lad.
As we were loading them, the platforms were chaos, the kind where mothers lose their children. We settled them into the usual container. For God's sake, don't think we treated them like animals! The unit had air conditioning, a restroom, we had water for them, food — the full works. They were undocumented, there was no other way; you understand...
The train collision was horrific. There was nothing left for the priest to bury!
At first, we were shaken; we were scared we'd be in for a nasty mess.
Luckily, they paved it all over.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου