Κυριακή, 08:30 π.μ.
Περπατούσα φορτωμένος σκοτούρες. Ο ουρανός, βαρύς κι αυτός. Το φρέσκο αεράκι ήταν ευεργετικό· το άλσος στις παρυφές της πόλης, αγαπημένο καταφύγιο. Δευτέρα πάλι αύριο, αναλογίστηκα, όταν οι πρώτες νότες απ’ το “Ξημέρωμα” του Strauss μου χάιδεψαν τ’ αυτιά. Κοντοστάθηκα. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Δύο θεόγυμνες βιολονίστριες, βιρτουόζες το δίχως άλλο, σίμωναν. Ήθελα να τις χειροκροτήσω, μα ντράπηκα. Ούτε που γύρισαν να με κοιτάξουν· με προσπέρασαν σαν να μην υπήρχα. Η μουσική έσβηνε καθώς το αλλόκοτο ντουέτο έφθινε σε θολές φιγούρες, στο βάθος του φιδίσιου χωματόδρομου. Σήκωσα το κεφάλι. Τα μολυβένια σύννεφα είχαν διαλυθεί. Ο ανοιξιάτικος ήλιος έλαμπε. Σκέφτηκα πάλι τον όγκο δουλειάς που με περίμενε στο γραφείο, πράγμα που μου φάνηκε πιο αφύσικο ακόμα κι απ’ αυτήν την υπέροχη οφθαλμαπάτη. Πρώτη γραφή Η εικόνα είναι φτιαγμένη από την ΤίΝα "Sunday, 08:30 a.m." (Originally written in Greek) I was walking, weighed down with worry. The sky was heavy too. The fresh air did me ...