Αλαφρόψυχος
Σήμερα τόνε θάψαμε, πεντέξι γείτονες όλοι κι όλοι… Ο Ανατόλι Γαβρίλοβιτς ήταν αυτό που λέμε “ελαφρόμυαλος”. Θα έκλεινε τα εφτά όταν, από μια σύμπτωση, ο πατέρας του βρέθηκε αμανάτι μ’ ένα σαραβαλιασμένο βιολί, αντί για κάτι ρούβλια που του χρωστούσε μια μπάμπω. Απόταν το κουβάλησε στο σπίτι, ο μικρός δεν το ξανάφησε. Για δάσκαλο ούτε λόγος, φτωχοί άνθρωποι. Όταν το γρατζουνούσε εκστασιασμένος, έλεγες ότι βασανίζει γάτες. Η μάνα του, πονοκεφαλιασμένη, τον ξαπόστελνε στους δρόμους να κάνει τη φασαρία του. Περνούσανε τα χρόνια, αυτός εκεί, το χαβά του. Έπαιρνε καθημερινά τη φιδίσια ανηφοριά για το ερειπωμένο κάστρο, κι ολημερίς τυραννούσε τα πετεινά τ’ ουρανού με ό,τι φαλτσοδοξαριά κατέβαζε η κούτρα του. Ο χειμώνας μπήκε πολύ απότομα φέτος· τονε βρήκανε εκεί απάνω, ξυλιασμένο. Πρώτη γραφή Art: “Violinist”, Marc Chagall, 1913 "Airy" (Originally written in Greek) We buried him today, five or six neighbours, and that was it… Anatoly Gavrilovich was what you’d call sof...