Το Πορτρέτο της Αφροδίτης Παπαδάκη
Μια ιστορία επτά επεισοδίων με 121 λέξεις το καθένα -1- Υπομειδιούσε διαβάζοντας. «Α, ρε μεγάλε Όσκαρ Ουάιλντ», μονολόγησε. Ο δικός σου, τρελαμένος με την αιώνια νεότητα, και να γερνάει ο καμβάς για πάρτη του; Η καλύτερή του! Τότε, γιατί πάει και κρύβει τον πίνακα στη σοφίτα; Τι φοβάται; «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, αγάπη μου», χασκογελά, πετώντας το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι στο πλάι. «Εγώ φοβάμαι μόνο το χρόνο.» Είχε κανονίσει πλασμαφαίρεση. Παλιά γνωστή της, η γραμματέας της κλινικής την είχε ενημερώσει εμπιστευτικά: «Μπαίνεις αμέσως μετά το Μαζωνάκη.» Σκόπευε να πάει νωρίτερα, μήπως τον πετύχαινε. Τον γουστάρει τρελά. Τραγουδισταράς. Κρατιέται καλά κι αυτός, δουλεύει όμορφα το πράγμα. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη ικανοποιημένη, κάνοντας μια στροφή γύρω από τον εαυτό της. Έδειχνε σαρανταπεντάρα, κι ας είχε πατημένα τα εξήντα. Σφριγηλότερη από ποτέ, κούκλα! -2- Δεν μπορούσαν να προχωρήσουν στην Καρνεάδου. Αστυνομία, οχήματα εξωτερικών τηλεοπτικών μεταδόσεων, περίεργοι, έκλειναν...