Με 121 Λέξεις Ακριβώς

 Άνισο Παιχνίδι Κάποιο απόγευμα που βαριόμουν φριχτά, το έσκασα απ' τον γυναικωνίτη. Ξεγλιστρώντας, χάθηκα απαρατήρητη μέσ' στα ανήλιαγα σοκάκια της καστροπολιτείας. Καλοβράδιαζε όταν ανταμώσαμε. Κοντοστάθηκε. Κοιταχτήκαμε. Το τατουάζ στο μέτωπό μου μιλούσε από μόνο του. Μ' άρπαξε σαν παιχνιδάκι· το θράσος του μου έκοψε την ανάσα. Μύριζε κρασίλα κι απλυσιά· αυτό μ' ερέθιζε ακόμα περισσότερο. Αφέθηκα στα δυνατά χέρια του, στ' άγαρμπα χάδια του. Για κάτι τέτοιο δεν είχα ξεπορτίσει; Με τράβηξε βίαια σε μια απόμερη γωνιά. Ήξερε ότι έπαιζε τη ζωή του κορώνα-γράμματα, μα εμένα δε μ' ένοιαζε αν μας έπιαναν, έχω το ακαταλόγιστο της τρανής γενιάς μου. Οι αέρηδες λικνίζουν το σιδερένιο κλουβί που κρέμεται έξω απ' τα τείχη της Ακρόπολης. Μέρες τώρα, σαπίζει εκεί ψηλά, ο μορφονιός. Έπαιξε κι έχασε... Πρώτη γραφή Το Στοίχημα Άπνοια και ζέστη αποπνικτική. Μόνο κάτι μακρινά αλυχτίσματα σκυλιών ταράζουν τη μεσημεριάτικη ραστώνη. Η αποφορά της αποσύνθεσής μου είναι εμετική. ...

Μια ιστορία επτά επεισοδίων με 121 λέξεις το καθένα -1- Αν μια γυναίκα κοιμάται μονάχη της τις νύχτες, εμείς, οι άντρες φταίμε, έλεγα και ξανάλεγα στον εαυτό μου, για να κατανικώ την απέχθειά μου για τα γερασμένα πρόσωπα και τα μαραγκιασμένα κορμιά με τα μαραμένα στήθια. Αριστούχος αρχιτέκτονας, με διδακτορικό στα δομικά υλικά της ελληνιστικής περιόδου, μόνο ως θηριοδαμαστής θα μπορούσα να δουλέψω για να ζήσω, που λέει και το ανέκδοτο. Επειδή όμως στα τριάντα μου καίω καρδιές, μου ήρθε βολικότερο να γίνω σταθερός θαμώνας των φουαγιέ της Μεγάλης Βρεταννίας και καβαλιέρος ώριμων κυριών. Η Αριάδνη, μια καλοσιτεμένη κληρονόμος στόλου αλιευτικών, ήταν η τελευταία μου κατάκτηση. «Είσαι μοναδικός», μου εξομολογήθηκε ανάβοντας τσιγάρο, συγκλονισμένη ακόμα απ' τον ανδρισμό μου. «Έχω σχέδια για σένανε, αγορίνα μου», γουργούρισε φυσώντας τον καπνό στα μούτρα μου. -2- Ο καθρέφτης μου έλεγε μονότονα ότι ο χρόνος δεν αστειεύεται, μα εγώ το είχα βάλει γινάτι να του βγάζω κοροϊδευτικά τη γλώσσα, μ...