Αλαφρόψυχος

Σήμερα τόνε θάψαμε, πεντέξι γείτονες όλοι κι όλοι… 

Ο Ανατόλι Γαβρίλοβιτς ήταν αυτό που λέμε “ελαφρόμυαλος”. Θα έκλεινε τα εφτά όταν, από μια σύμπτωση, ο πατέρας του βρέθηκε αμανάτι μ’ ένα σαραβαλιασμένο βιολί, αντί για κάτι ρούβλια που του χρωστούσε μια μπάμπω. 

Απόταν το κουβάλησε στο σπίτι, ο μικρός δεν το ξανάφησε. Για δάσκαλο ούτε λόγος, φτωχοί άνθρωποι. Όταν το γρατζουνούσε εκστασιασμένος, έλεγες ότι βασανίζει γάτες. Η μάνα του, πονοκεφαλιασμένη, τον ξαπόστελνε στους δρόμους να κάνει τη φασαρία του. 

Περνούσανε τα χρόνια, αυτός εκεί, το χαβά του. Έπαιρνε καθημερινά τη φιδίσια ανηφοριά για το ερειπωμένο κάστρο, κι ολημερίς τυραννούσε τα πετεινά τ’ ουρανού με ό,τι φαλτσοδοξαριά κατέβαζε η κούτρα του. 

Ο χειμώνας μπήκε πολύ απότομα φέτος· τονε βρήκανε εκεί απάνω, ξυλιασμένο.



Art: “Violinist”, Marc Chagall, 1913

"Airy" (Originally written in Greek)

We buried him today, five or six neighbours, and that was it…

Anatoly Gavrilovich was what you’d call soft in the head. 

He was about to turn seven when, by chance, his father ended up with a battered old violin instead of the few roubles some babushka owed him.

From the moment he brought it home, the boy never let it go. Music lessons were out of the question; they were poor people. When he scraped away at the strings, lost in ecstasy, you’d swear he was torturing cats. His mother, with a splitting headache, would send him out into the streets to make his racket elsewhere. 

The years went by, and he kept at it. Every day he took the serpentine path up to the abandoned castle, spending the livelong day tormenting the birds of the air with whatever off-key bow strokes his addled brain could conjure up.

Winter came early and suddenly this year; they found him up there, frozen stiff.




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

USS Gerald R. Ford (CVN-78)

Της Φυλακής τα Σίδερα…

Διέξοδος

Το Ντοκουμέντο

Α[μετα]νόητοι!

Εργατικό Aτύχημα

Λιποτάκτες

57+17=74· αλλά ποιος μετράει;

Κουμπί Πανικού

Ο Mεγάλος Aποχαιρετισμός