Εις Μνήμην

Όλα τέκνα του πρεκαριάτου ήτανε, παρατημένα στην τύχη τους, αναθρεμμένα με τ’ αποφάγια ενός πολιτισμού που έζεχνε σήψη. Του μπροστάρη τους, του Φελάγκ, του έκοβε· διάβαζε και πολύ. Μαινόταν τότε ο πόλεμος. Ψάχνανε τους μισθοφόρους με το φανάρι. Μάζεψε τους δικούς του και τα κουβεντιάσανε: μοίρα στον ήλιο, δεν είχανε. Υπογράψανε. Τους στείλανε για εκπαίδευση κάπου στα περίχωρα της Ρίγας.

Ημέρες προτού αναχωρήσουνε για το λευκορωσικό μέτωπο, λιποτακτήσανε. Ακροβολιστήκανε σε Αθήνα, Ρώμη, Παρίσι, Βερολίνο· αντάρτες πόλης γίνανε, παράτολμοι φαντομάδες. Σκορπούσανε πανικό στις αρχές με τ' απρόβλεπτα χτυπήματά τους. Ακολουθούσαν οι προκηρύξεις τους στο σκοτεινό διαδίκτυο. Όλοι τις διαβάζαμε κρυφά κι αναθαρρούσαμε. «Βαστάτε, παλικάρια», λέγαμε από μέσα μας.

Μάλιστα, κύριε! Αυτά τα παιδαρέλια ρίξανε το καθεστώς· γιατί τώρα παριστάνουμε πως το ξεχάσαμε;

Πρώτη γραφή

Photo credit: Ιοannis Angelakis via wonderzofphotography

"In Memoriam" (Originally written in Greek)

They were all children of the precariat, abandoned to their fate, raised on the scraps of a civilization stinking of rot. Felag, their leader, was sharp; he read a lot, too. War was raging back then. Recruiters were hunting high and low for mercenaries. He gathered his crew and they talked it over: a place in the sun? They’d never had one. They signed up and were sent to train somewhere on the outskirts of Riga.

Days before they were due at the Belarusian front, they deserted. They took up positions in Athens, Rome, Paris, Berlin; urban guerrillas they became, daredevil phantoms. Their unpredictable strikes sowed panic among the authorities. Next came the communiqués, circulating on the dark web. We all read them in secret and took heart. “Hold fast, lads,” we’d say to ourselves.

Yes, sir! Those kids toppled the regime; so why are we now pretending we forgot?

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”