Καλά Πιθοίγια
Γνωριστήκαμε τυχαία την πρώτη μέρα των Ανθεστηρίων. Ομορφονιός, δεκαεφτάχρονος, όχι παραπάνω, και στο δροσερό του πρόσωπο καθρεφτιζόταν μια ζωώδης ορμή. Οι δούλοι ετοιμάζονταν ν’ ανοίξουν τα πρώτα πιθάρια με το κρασί της χρονιάς. Η Αγορά έσφυζε από ζωή.
Πίναμε με την ψυχή μας τον οίνο άκρατο, σεργιανίζοντας εύθυμα, ώσπου καταλήξαμε σε κάποιο παρακατιανό κρασοπουλειό. Οι λιγοστοί θαμώνες τριγύρω μας στραβοκοίταζαν. “Πάμε κάπου να είμαστε μόνοι, οι δυο μας”, έσκυψε και μου ψιθύρισε στο αυτί. Άλλο που δεν ήθελα κι εγώ!
Βγήκαμε σιωπηλοί στην αφέγγαρη νύχτα, περασμένη η ώρα, βαθύ το σκοτάδι. Πήγα να του πιάσω το χέρι.
Σκιές ξεχύθηκαν απ' το πουθενά, ουρλιάζοντας ύβρεις φριχτές, ακατανόμαστες. Αρχίσανε να με χτυπάνε όλοι μαζί με λύσσα, πρώτος και καλύτερος ο παραλίγο ερωμένος μου.
![]() |
| "Ο Τάφος του Δύτη", τοιχογραφία, Ποσειδωνία της Μεγάλης Ελλάδας, 5ος αιώνας π.Χ. |
"Happy Pithoigia" (Originally written in Greek)
We met by chance on the opening day of the Anthesteria. A beautiful boy, seventeen, no older, and on his fresh face glinted a feral urge. The slaves were getting ready to crack open the first jars of the year's vintage. The Agora was buzzing with life.
We drank our fill of neat wine, promenading in high spirits, until we ended up in some seedy tavern. The few patrons nearby eyed us askance. "Let's go somewhere we can be alone, just the two of us," he whispered, leaning in close to my ear. Exactly what I'd been hoping for!
We slipped out silently into the moonless night, late, the darkness deep. I reached for his hand.
Shadows spilled out of nowhere, screaming vile, unspeakable curses. They started beating me, every last one, in a frenzy, foremost among them my almost-lover.

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου