Τίσις

Άναβε φωτιές όποτε περνούσε απ' την Αγορά η Ίσκρα, η απελεύθερη θεραπαινίδα της Αφροδίτης. Ζεματισμένους μας άφηνε όλους, νιους και γέρους.

Ώσπου μια αποφράδα μέρα μαζεύτηκαν οι Άρχοντες· «ως εδώ και μη παρέκει», είπαν. Έσταζε φαρμάκι ο λόγος τους· λες κι ήθελαν να γεμίσουν, σταγόνα-σταγόνα, την κύλικα της μισανθρωπίας τους, να σβήσουν εκεί μέσα πόθους ανεκπλήρωτους για την καλλίπυγο κοινή. Χωρίς χρονοτριβή, η Εκκλησία του Δήμου ενέκρινε τον εξοστρακισμό της.

Άνανδροι! Απ' όλους όσοι σφαζόμασταν για την εύνοιά της, μοναχός εγώ αποκότησα να την ακολουθήσω, ικέτης του Έρωτα, δούλος της ομορφιάς της. Αντάμα γευτήκαμε τους πικρούς καρπούς της εξορίας.

Όταν ο Ερμής πρόλαβε τα καθέκαστα στη Θεά, η μήνις της ήταν τρομερή· έστειλε τον εκατοντακέφαλο Τυφωέα κι έπνιξε αύτανδρη την Πόλη.

Πρώτη γραφή

"ΑΚΟΛΟΥΘΙ" (Follow-Me) A.I. Generated Image

"Divine Retribution" (Originally written in Greek)

Iskra, Aphrodite's freed handmaiden, set the Agora ablaze whenever she passed through. She left us all scalded, young and old alike.

Until one ill-fated day the Archons gathered. "This far and no further," they said. Their words dripped poison, as though they meant to fill, drop by drop, the cup of their own misanthropy — to drown in it their unfulfilled longing for the callipygian courtesan. Without delay the Assembly of the People decreed her ostracism.

Cowards, all of them! Of those who fought one another for her favour, I alone dared follow her — a suppliant of Eros, a slave to her beauty. Together we tasted the bitter fruit of exile.

When Hermes brought the goddess word of it all, her wrath was terrible. She sent the hundred-headed Typhoeus, and he drowned the City with every living soul.