Κυριακή, 08:30 π.μ.

Περπατούσα φορτωμένος σκοτούρες. Ο ουρανός, βαρύς κι αυτός. Το φρέσκο αεράκι ήταν ευεργετικό· το άλσος στις παρυφές της πόλης, αγαπημένο καταφύγιο. 

Δευτέρα πάλι αύριο, αναλογίστηκα, όταν οι πρώτες νότες απ’ το “Ξημέρωμα” του Strauss μου χάιδεψαν τ’ αυτιά. Κοντοστάθηκα. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Δύο θεόγυμνες βιολονίστριες, βιρτουόζες το δίχως άλλο, σίμωναν. Ήθελα να τις χειροκροτήσω, μα ντράπηκα.  Ούτε που γύρισαν να με κοιτάξουν· με προσπέρασαν σαν να μην υπήρχα.

Η μουσική έσβηνε καθώς το αλλόκοτο ντουέτο έφθινε σε θολές φιγούρες, στο βάθος του φιδίσιου χωματόδρομου. Σήκωσα το κεφάλι. Τα μολυβένια σύννεφα είχαν διαλυθεί. Ο ανοιξιάτικος ήλιος έλαμπε. 

Σκέφτηκα πάλι τον όγκο δουλειάς που με περίμενε στο γραφείο, πράγμα που μου φάνηκε πιο αφύσικο ακόμα κι απ’ αυτήν την υπέροχη οφθαλμαπάτη.

Πρώτη γραφή

Η εικόνα είναι φτιαγμένη από την ΤίΝα

"Sunday, 08:30 a.m." (Originally written in Greek)

I was walking, weighed down with worry. The sky was heavy too. The fresh air did me good; the grove on the edge of town, my favorite refuge.

Monday again tomorrow, I thought, when the first notes of Strauss’s “Morgen” caressed my ears. I stopped short. I couldn’t believe my eyes. Two stark-naked violinists, virtuosos no doubt, were drawing near. I wanted to applaud them, but I was too embarrassed. They didn’t even turn to look at me; they passed as if I didn’t exist.

The music faded as the outlandish duo dissolved into blurred figures, far down the winding dirt path. I raised my head. The leaden clouds had broken. The spring sun was shining.

My mind went back to the mountain of work waiting for me at the office, which struck me as even more unnatural than this wonderful illusion.

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”