Νέα Υόρκη, 1937

Κουτσοφλέβαρος ήτανε, κρύο θανατερό, σαν έφτασε στο Νεοβόρακο[*], ρακένδυτος όπως όλοι μας. Τον σπίτωσε μια ζωντοχήρα Κρητικιά με τρία κουτσούβελα, για τα ωραία μάτια του. Γρήγορα τη βαρέθηκε, δεν ταίριαξαν τα χνώτα τους· πήρε δρόμο και κουτσοβολεύτηκε σ’ ένα ετοιμόρροπο χρέπι κάπου πίσω απ’ το ποτάμι. 

Εκείνον τον καιρό οι δουλειές στους ντόκους ήτανε λιγοστές και κακοπληρωμένες. Το Συνδικάτο, έλυνε κι έδενε. Σαν έκανε τουλούμι έναν επιστάτη Ιρλανδό που παρίστανε τον  καμπόσο, τον λατρέψαμε. Τ’ αφεντικά μάλλον είχανε άλλη γνώμη, γιατί στείλανε και τον μαζέψανε. Χάθηκε από προσώπου γης.

Ξανακούστηκε, όταν βρέθηκε ανακατωμένος σ’ ένα ξεκαθάρισμα μαφιόζικων λογαριασμών. Τρεις παλληκαράδες είχε φάει λάχανο, γράψανε οι εφημερίδες· χωρίς γρατζουνιά είχε γλυτώσει ο ίδιος. Δήλωνε αθώος, μα την ηλεκτρική καρέκλα δεν την γλύτωσε.
__________
[*]Εξελληνισμένη απόδοση της Νέας Υόρκης

Πρώτη γραφή

AI-generated image based on a photo by Weegee, 1941

"New York, 1937" (Originally written in Greek)

It was late February, cold as death, when he arrived in New York, ragged like the rest of us. A Cretan widow with three kids took him in, drawn to his good looks. Soon enough he grew tired of her—their breaths never quite matched—so he took off and scraped by in a ramshackle shack somewhere beyond the river.

Back then, dock work was scarce and miserably paid. The Syndicate ran the show. When he beat a bully of an Irish foreman to a pulp, we loved him. The bosses probably thought otherwise, because they sent for him, and he vanished off the face of the earth.

We heard of him again, much later, mixed up in a mob settling of scores. Three tough guys ate lead, the papers wrote; he walked away without a scratch. He pleaded not guilty, but he didn't dodge the electric chair.

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”