Ωμοφαγία

Ήμαστε τρεις, χαμένοι μεσοπέλαγα. Ο ήλιος και τ’ αγιάζι μας έγδερναν αλύπητα. Μαζεύαμε βρόχινο νερό· από δίψα ευτυχώς δεν υποφέραμε, μα η πείνα μας είχε γονατίσει. Δεν είχαμε πια δύναμη, ούτε τη μοίρα μας ν' αναθεματίσουμε.  Όταν ρίξαμε τον κλήρο, οι σύντροφοί μου σίγουρα αισθάνθηκαν τυχεροί, μέσα στην ατυχία τους. Δεν τους παρεξηγώ.

Καθάρισαν τη βάρκα απ' τα αίματα, πετώντας τα εντόσθιά μου στη θάλασσα. Σμάρι μαζεύτηκαν τα αφρόψαρα κι αρχινήσανε να τρώνε και να τρώγονται, όπως συνηθίζουμε κι εμείς, οι πολιτισμένοι. 

Μ' ένα αυτοσχέδιο αγκίστρι και δόλωμα απ' τα κομμάτια μου, πού και πού καταφέρνουν να πιάσουν και καμιά παλαμίδα. Πάντως, έτσι ωμό, προτιμούν το δικό μου κρέας· είναι νοστιμότερο, λένε. 

Καθώς τελειώνω, στοιχηματίζω ότι αδημονούν για την επόμενη κλήρωση.

Πρώτη γραφή

A.I. Generated Image

"Raw" (Originally written in Greek)

We were three, lost in the open sea. The sun and the freezing spray flayed us mercilessly. We collected rainwater; thirst was no issue, thankfully, but hunger had brought us to our knees. We no longer had the strength even to curse our fate. When we drew lots, my companions surely felt fortunate in their misfortune. I don't hold it against them.

They washed the blood from the boat, tossing my entrails into the sea. A swarm of surface fish gathered and began feeding on me, and on each other, as we civilized folk are apt to do.

With a makeshift hook and bait cut from my flesh, now and then they manage to land a bonito too. Still, raw as it is, they prefer my meat; tastier, they say.

As I run out, I bet they're itching for the next draw.

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”