Σαν Πυροτέχνημα

Παιδί μεταναστών ήταν η Λεϊλά και το Κοράνι όριζε τα πώς και τα γιατί του κόσμου της φαμίλιας της. Η ίδια, δεν καταλάβαινε από τέτοια. Γέννημα-θρέμμα Βερολινέζα, ανυπότακτη, εντέλει ξεγραμμένη απ' τους αδελφούς της, χάραζε τη δική της πορεία στους δαιδάλους γύρω απ’ την Αλεξάντερπλατς.

Το πανέξυπνο μουτράκι της με τ' αμυγδαλωτά, κεχριμπαρένια μάτια, το πνευματώδες χιούμορ της, οι αρωματικοί χυμοί του τορνευτού κορμιού της, την κάνανε περιζήτητη στους υψηλούς εκείνους κύκλους που προτιμούν τη γαλλική σαμπάνια απ’ τη γερμανική μπύρα, αυτών που πάντοτε ορθώνονται υπεράνω του νόμου.

Έτσι, από μια σειρά συμπτώσεων, η μικρούλα μας μεγαλοπιάστηκε.

Άμυαλο κορίτσι...

Όπως οι θαμπωμένες πεταλουδίτσες της νύχτας ξεψυχούν κολλημένες πάνω στο καυτό λαμπόγυαλο, έτσι έφυγε κι αυτή· με τη βελόνα καρφωμένη στη φλέβα.

Πρώτη γραφή

Micaela Schäfer lensed by Britta Pedersen, Berlin, October 2011

"Like a Firework" (Originally written in Greek)

A child of immigrants, Leila grew up in a world where the Qur'an laid down the hows and the whys of her family's everyday life. She wanted no part of it. Berlin-born and bred, defiant, ultimately cast out by her own, she carved her path through the labyrinths around Alexanderplatz.

Her knowing little face, with its almond-shaped amber eyes, her quick wit, the magnetic pull of her sculpted body made her sought after in those elevated circles where French champagne always trumps German beer — a clique that perpetually stands above the law.

And so, through a string of coincidences, our little one got ideas above her station.

Silly girl...

Like dazzled night moths that perish clinging to the hot glass of a lamp, so she too was gone — the needle buried in her vein.

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”