Αρχές Πανδημίας

Οι ουρές στο μεγαλομπακάλικο ήταν ατέλειωτες· τα ράφια άδεια. Σκέτο τρελοκομείο· με άδεια χέρια θα έφευγα. Τότε την είδα. Ήταν η μόνη που δεν φορούσε μάσκα. Παρανομούσε! Χαλάλι της, γιατί ήτανε πεντάμορφη. Ντράπηκα, έτσι φασκιωμένος σαν μούμια, πειθήνιος στις εντολές του Ιερατείου. Ξετύλιξα τη μαντήλα μου και κατάπια με βουλιμία την ανθρωπίλα που αναδίδαν τα μασκοφορεμένα μιλιούνια. Με κοίταξε χαμογελαστή. Θα είχε τραβήξει την προσοχή της η υποτιθέμενη γενναιότητά μου. Άνοιξα δρόμο σπρώχνοντας μέσα στο συρφετό. Το πλήθος με κόλλησε πάνω της. Μύριζε όμορφα. Της είπα κάποια κοινοτοπία. Γέλασε γάργαρα. Φύγαμε μαζί, άπρακτοι, μα είχαμε τον ολόφρεσκο έρωτά μας. 

Ξεμακρύναμε προς την παραλία. Ερημιά. Καθίσαμε σ' ένα παγκάκι. Ο φλοίσβος μας σιγοτραγουδούσε όταν μας συλλάβανε που ρουφούσαμε αμέριμνοι τη θαλασσινή αύρα. 

Πρώτη γραφή

A.I. Generated Image

"Early Days of the Pandemic" (Originally written in Greek)

The queues at that mega-market monstrosity were endless; the shelves, bare. Sheer madhouse—I'd walk out for nothing. Then I saw her. She was the only one not wearing a mask. Breaking the law! Good for her, though—she was a knockout. I felt like a chump, wrapped up like a mummy, obeying the Inner Party's decrees. I unwound my scarf and gulped down, ravenous, the reek that the masked hordes gave off. She smiled at me. My supposed courage must have caught her eye. I pushed my way through the throng, and the mob jammed me right up against her. She smelled sweet. I threw her some cheap line. She let out a clean, easy laugh. We left together, empty-handed, but our love was brand new.

We wandered off toward the beach. Not a soul. We settled on a bench. The surf was humming its quiet song when they arrested us for drinking in, carefree, the sea breeze.

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”