Συνειρμός

Με το άφιλτρο να σιγοκαίει στα χείλη του, καταχτυπούσε μια σαραβαλιασμένη Ρέμινγκτον, όταν οι τελευταίες αχτίδες του ήλιου τρυπώνοντας στο μισοσκότεινο αχούρι, διέκοψαν τον οίστρο του. Ανατριχιάζοντας, άρχισε να ταξιδεύει νοερά.

Νεοδιόριστος διπλωματικός υπάλληλος ακόμα τότε, περιπλανιόταν παρασκευιάτικα στα φιδίσια σοκάκια της παλιάς πόλης του Μαρακές. Σουρούπωνε. Η αποπνιχτική ζέστη καταλάγιαζε. Πίσω απ' το ισόγειο καφασωτό, ανάμεσα απ' τα ξυλόγλυπτα αραβουργήματα, ένα ζευγάρι υγρά, αμυγδαλωτά μάτια, τον κάρφωναν. Το αίμα του έβραζε, πού να λογαριάσει την αποκοτιά.

Έσβησε το τσιγάρο του, τράβηξε απ' τη γραφομηχανή τη μισοτελειωμένη σελίδα και τύλιξε στον κύλινδρο καινούρια κόλα χαρτί. Τον έπνιγε η ανάγκη να γράψει για εκείνο το απόβραδο που παρά τρίχα είχε σωθεί απ' του χάρου τα δόντια· μα τρόμαζε να ψάξει τις λέξεις.

Πρώτη γραφή

A.I. Generated Image

"A Train of Thought" (Originally written in Greek)

With an unfiltered cigarette smoldering between his lips, he hammered away at a battered Remington when the last rays of the sun, slipping into the cluttered den, cut through his frenzy. A shiver ran through him, and his thoughts drifted back.

He was still a junior diplomat then, wandering with the idle ease of a Friday through the snaking alleyways of Marrakech's old medina. Dusk was falling. The stifling heat was finally easing. Behind a ground-floor lattice, among the carved wooden arabesques, a pair of liquid, almond-shaped eyes locked onto him. His blood was boiling—to hell with the consequences.

He stubbed out the cigarette, yanked the half-finished page from the typewriter, and rolled a fresh sheet around the platen. He was choking on the need to write about that evening when he had come a hair's breadth from dying—yet he was terrified to go looking for the words.

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”