Μια Ζωή Χαμένη
Πίστευε ότι το σύμπαν κάτι σπουδαίο της χρωστούσε· απροσδιόριστο, αλλά σημαντικό. Έτσι, μόνο και μόνο επειδή είχε μπει στον κόπο να γεννηθεί. Κι εδώ που τα λέμε, δεν ήταν καν δικός της αυτός ο κόπος.
Ό,τι ξεκινούσε, το παρατούσε μισοτελειωμένο. Θεωρούσε ότι την αδικούσαν, ότι δεν την καταλάβαιναν. Φιλίες, έρωτες, ιδέες, δουλειές, μεγαλεπήβολα σχέδια, όλα τινάζονταν στον αέρα κι έφταιγε πάντα η αδημοσύνη της να δρέψει καρπούς άγουρους.
Όταν ήταν δροσερή σαν τα κρύα τα νερά, με τη σαγήνη της Καλυψούς, πορευόταν αγέρωχη αδιαφορώντας για τις συνέπειες.
Μα πάει καιρός που την έχει αποχαιρετήσει η νιότη. Τώρα, έρημη, μόνη και πάντα ανικανοποίητη, ανάβοντας το ένα τσιγάρο με την καύτρα του προηγούμενου, δεν έχει μάτια, σκέψη, παρά για το ξεχειλισμένο της σταχτοδοχείο.
Πρώτη Δημοσίευση
 |
| Aidey Toal Photography |
"A Life Forfeited" (Originally written in Greek)
She had always harbored the conviction that the universe owed her something grand — nameless, yet monumental, simply because she had gone to the trouble of being born. Though, strictly speaking, that trouble had not even been her own.
Whatever she started, she abandoned half-finished. She felt wronged, a soul perpetually misread. Friendships, lovers, visions, jobs, grandiose designs — all were flung to the winds, shattered by her frantic craving to pluck the fruit while it was still unripe.
In those days, when she was as crystalline as mountain springs, with the allure of Calypso, she moved with a superb disdain for the consequences.
But youth has long since bid her farewell. Now, derelict, alone and eternally unfulfilled, lighting one cigarette from the dying ember of the last, she has neither eyes nor thought for anything but her overflowing ashtray.
★★★
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου