Κάτω απ' τον Τροχό

Πρωτοσυναντηθήκαμε σ' ένα πάρτι. Όλος ο καλός ο κόσμος, κόκες, καταπληκτική μουσική... 

Της την έπεσα. Στα καλύτερά μου ήμουνα κι εγώ τότε, δε μάσαγα. Αυτή, ψηλομύτα των νοτίων προαστείων, ίσα που με καταδέχτηκε· μα εγώ γούσταρα τρελά. Εκείνη τη βραδιά, έζησα στιγμές εθιστικές στην αγκαλιά της.

Μετά, μουντάδα, καταχνιά· ελάχιστες οι φωτεινές μας ώρες. Μ’ έπαιρνε, μ’ άναβε, τραβούσε μια-δυο ρουφηξιές, ξεφυσούσε στα μούτρα μου τον καπνό και, σαν τ’ αποτσίγαρό της, με πετούσε χάμω να με σβήσει. Εγώ εκεί, να υπομένω· πόσο ν' άντεχα; 

Μετάνιωσα μονοστιγμής, βλέποντας τ' όμορφο προσωπάκι της ν' αφρίζει μέσα στα αίματα. Και οι κραυγές της... 

Ανατριχιάζω και μόνο που τα θυμάμαι. 

Δίκαια σαπίζω εδώ μέσα σιδερωμένη, το παραδέχομαι. Μόνο μη ρωτάτε πού βρήκα το βιτριόλι.

"No Mires Para Abajo", Photo-collage

"Under the Wheel" (Originally written in Greek)

We first met at a party. All the right people, coke, amazing music…

I went for her. I was at my best back then too; I had it going on. She was snooty, a posh-suburb type, barely gave me the time of day—but I was into it like crazy. That night I lived addictive moments in her arms.

After that, the gloom, the murk; our bright hours were few. She’d pick me up, light me up, take a drag or two, blow the smoke in my face and fling me to the ground like her cigarette butt, to put me out. And me, right there, taking it; how much more could I stand?

I regretted it for a split second, seeing her pretty little face foam up in blood. And the screams…

I shudder just remembering it all.

Only fair that I’m rotting in here, in the women’s wing. I admit it. Just don’t ask where I got the vitriol.

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”