Dolce Vita

Έχει το γούστο του ο μπάρμπα-Ζαχάρης. Ντύνεται σαν κακομαθημένος έφηβος και καλλιεργεί μια καραμπογιαντισμένη, επιμελώς ατημέλητη γενειάδα, ασορτί με το άψογο περουκίνι του.

Τον ενθαρρύνουνε — στο καφενείο του Αγγελή όπου περιμαζεύεται — κι οι λογής-λογής σουρλουλούδες που τον διπλαρώνουνε να τις κεράσει κανένα ποτό ή να του κάνουνε τράκα τσιγάρο. Πέφτουνε απάνω του, τον γεμίζουνε φιλιά, παίζουνε στα δάχτυλά τους το μούσι του και χασκογελάνε πως είναι ολόφτυστος ο Άγιος Υάκινθος.

Δεν πολυσκοτίζεται που τον δουλεύουνε ψιλό γαζί ούτε τρέφει ψευδαισθήσεις· ανάμεσά τους βρίσκει τα τυχερά του. Με την ψωροσύνταξη του σιδηροδρομικού, τι να πρωτόκανε; Ας είναι καλά η προίκα της συχωρεμένης της Αγλαΐτσας του. Μόνο χάρη σ' αυτήν μπορεί να πληρώνει για να ζει τα στερνά του σαν ένας ευτυχισμένος πορνόγερος.

Πρώτη γραφή

Η εικόνα είναι φτιαγμένη από την ΤίΝα

"Dolce Vita" (Originally written in Greek)

You've got to hand it to old Zacharias. He dresses like a spoiled teenager and cultivates a carefully scruffy, dyed-black beard to match his immaculate little toupée.

The assorted floozies who sidle up to him — at Angelis's coffeehouse, where he hangs out — egg him on to buy them a drink or let them bum a cigarette. They throw themselves at him, smother him in kisses, twirl his beard around their fingers and giggle that he's the spitting image of Saint Hyacinth.

He doesn't lose sleep over being played for a fool, nor does he harbor any illusions; in their company he gets his perks. On a railwayman's measly pension, what else could he have done? God bless the dowry of his dearly departed little Aglaia. Only thanks to it can he pay to live out his golden years as a happy old goat.

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”