Αφορισμός

Έφτασε στο καφενεδάκι μας καθυστερημένη. Κάθισε σιωπηλή, συνοφρυωμένη, αποφεύγοντας το βλέμμα μου. Χωρίς περιστροφές, με λόγια στεγνά, μου πέταξε κατάμουτρα ότι με παρατούσε. Δεν πίστευα στ' αυτιά μου ακούγοντας ότι υπήρχε άλλος. Ήθελα να γονατίσω, να την εκλιπαρήσω για μια δεύτερη ευκαιρία, μα ντρεπόμουν τον κόσμο γύρω μας.

Σηκώθηκε.

Αυτό ήταν;

Μονοστιγμής, ένιωσα να γκρεμοτσακίζομαι στα έγκατα του ερέβους· ικέτης έπεσα στα πόδια της. Άρχισε να με κλωτσάει σαν να ήμουνα κανένα ψωριάρικο κοπρόσκυλο.

Μέσα σ' επιφωνήματα έκπληξης, κοροϊδευτικά γέλια και χειροκροτήματα, την παρακολούθησα να βγαίνει σχεδόν τρέχοντας, να χάνεται μέσα στο πλήθος.

Λένε οι ποιητές του συρμού ότι η αγάπη απ' το μίσος απέχει τόσο, όσο το πάχος μίας τρίχας. Πάντα τον χλεύαζα αυτόν τον αφορισμό μέχρι εκείνο το απόβραδο…

Πρώτη γραφή

Η εικόνα είναι φτιαγμένη από την ΤίΝα

"Aphorism" (Originally written in Greek)

She arrived at our little café late. She sat down in silence, scowling, avoiding my gaze. Without preamble, in dry, clipped words, she threw it in my face that she was leaving me. I couldn’t believe my ears when I heard there was someone else. I wanted to get down on my knees and beg her for a second chance, but I was ashamed of the people around us.

She stood up.

Was that it?

In an instant, I felt myself plummeting into the depths of Erebus; I fell at her feet as a supplicant. She started kicking me as if I were some mangy mongrel.

Amid cries of surprise, mocking laughter and applause, I watched her walk out almost running, disappearing into the crowd.

Hack poets say that love and hate are separated by no more than the thickness of a hair. I always sneered at that aphorism until that evening…

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”