Μήνις Θεών
Η Αγλαΐα έλαμπε, η Ευφροσύνη έμοιαζε με τη χαρά της ψυχής προσωποποιημένη, η Θάλεια, η μικρότερη, η πιο τσαχπίνα, έσπασε τη σιωπή: “Κορίτσια, τα σιχάθηκα τα ράσα!” Οι άλλες δυο, μόνο ένα επιτιμητικό βλέμμα της έριξαν. Στράφηκαν ξανά στην ελαιογραφία που τόσα τους θύμιζε.
Mυθικές εποχές, υπέροχες, όταν ανέμελες περιφέρονταν στους κήπους του ουράνιου πατέρα τους, μασουλίζοντας τα μήλα που τις φίλευε ο εκατοντακέφαλος Λάδωνας.
Η μικρή είχε ενδώσει πρώτη. Τι να έκαναν οι άλλες δυο, να κάθονταν να βλέπουν; Μ’ όλες του τις γλώσσες, ο ερωτιάρης δράκοντας, τους είχε χαρίσει ηδυπαθείς στιγμές, αλησμόνητες!
“Μαργαρίτας τοις κυσίν!”, οργίστηκαν οι Θεοί, εξορίζοντάς τες στον σύγχρονό μας κόσμο.
Έκτοτε, κουκουλωμένες μ’ ετούτα τα χοντροφτιαγμένα, γκρίζα υφάσματα που τσιτώνουν και ζέχνουν μούχλα, βιοπορίζονται καλογερεύοντας.
Πρώτη γραφή
"Wrath of the Gods" (Originally written in Greek)
Aglaea shone, Euphrosyne seemed the personification of the soul’s joy, and Thalia, the youngest, the sauciest of them all, broke the silence: “Girls, I’m sick of these habits!” The other two merely cast her a reproving glance—and turned once more to the oil painting that reminded them of so much.
Mythical ages, exquisite ones, when they wandered carefree through the gardens of their heavenly father, nibbling the apples that the hundred-headed Ladon used to treat them to.
The little one had yielded first. What were the other two to do—sit and watch? With all his tongues, the amorous dragon had given them voluptuous, unforgettable moments!
“Pearls before swine!” the Gods raged, banishing them to our modern world.
Ever since, muffled in these coarse, grey cloths that chafe the skin and reek of mould, they scrape a living as nuns.
Mυθικές εποχές, υπέροχες, όταν ανέμελες περιφέρονταν στους κήπους του ουράνιου πατέρα τους, μασουλίζοντας τα μήλα που τις φίλευε ο εκατοντακέφαλος Λάδωνας.
Η μικρή είχε ενδώσει πρώτη. Τι να έκαναν οι άλλες δυο, να κάθονταν να βλέπουν; Μ’ όλες του τις γλώσσες, ο ερωτιάρης δράκοντας, τους είχε χαρίσει ηδυπαθείς στιγμές, αλησμόνητες!
“Μαργαρίτας τοις κυσίν!”, οργίστηκαν οι Θεοί, εξορίζοντάς τες στον σύγχρονό μας κόσμο.
Έκτοτε, κουκουλωμένες μ’ ετούτα τα χοντροφτιαγμένα, γκρίζα υφάσματα που τσιτώνουν και ζέχνουν μούχλα, βιοπορίζονται καλογερεύοντας.
Πρώτη γραφή
 |
| Alecio de Andrade, Les trois Grâces au Musée du Louvre, 1970 |
Aglaea shone, Euphrosyne seemed the personification of the soul’s joy, and Thalia, the youngest, the sauciest of them all, broke the silence: “Girls, I’m sick of these habits!” The other two merely cast her a reproving glance—and turned once more to the oil painting that reminded them of so much.
Mythical ages, exquisite ones, when they wandered carefree through the gardens of their heavenly father, nibbling the apples that the hundred-headed Ladon used to treat them to.
The little one had yielded first. What were the other two to do—sit and watch? With all his tongues, the amorous dragon had given them voluptuous, unforgettable moments!
“Pearls before swine!” the Gods raged, banishing them to our modern world.
Ever since, muffled in these coarse, grey cloths that chafe the skin and reek of mould, they scrape a living as nuns.
★★★
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου