Κατακύρωση
Στην κατάμεστη αίθουσα, κάτω από τους κρυστάλλινους πολυελαίους, η δημοπρασία συνεχιζόταν. Εγώ, αργόσχολος. Εκείνη, καθισμένη στην πρώτη σειρά, ανέκφραστη, ξόδευε σαν τρελή.
Αγέρωχη, κάποια στιγμή σηκώθηκε να φύγει. Ήμουν όρθιος δίπλα στην έξοδο. Δυο γκρίζα, φωτεινά μάτια, κάρφωσαν τα δικά μου. Ο χρόνος πάγωσε. Το σφυράκι του μυαλού μου χτύπησε τρις. Η συναλλαγή κατακυρώθηκε. Στα ροδαλά της χείλη, σχηματίστηκε ένα χαμόγελο, «παντοτινά δικός μου», σαν να μου ψιθύρισε.
Φαντασιώσεις!
Ξεχαρβαλωμένο παιχνιδάκι, παραπεταμένο στη σκοτεινότερη γωνιά της σοφίτας της, μακριά από το κατάφωτο σαλόνι όπου η ίδια στροβιλίζεται αέναα, ένα περαστικό καπρίτσιο της, να τι είμαι.
Ήμουν...
Μια κοφτερή κάμα γυαλίζει στα σκοτάδια του μυαλού μου. Πρέπει να κόψω τις ονειροβασίες, να πάω να δω αν αξίζω κάτι στην αγορά των ελαττωματικών.
 |
| A.I. Generated Image |
"Adjudication" (Originally written in Greek)
In the packed hall, beneath crystal chandeliers, the auction went on. I, idle. She, front row, expressionless, spending like a madwoman.
Haughty, after a while she rose to leave. I, standing right beside the exit. Two bright gray eyes locked onto mine. Time froze. The gavel of my mind struck thrice. The transaction was adjudicated. A smile formed on her rosy lips: "Forever mine," they seemed to whisper.
Fantasies!
A battered little toy, cast aside in the darkest corner of her attic, far from the floodlit salon where she herself whirls endlessly—a passing whim of hers, that is what I am.
I was…
A sharp dagger gleams in the darkness of my mind. I must cut through these daydreams, go and see if I’m worth anything in the market of the flawed.
★★★
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου