Χάρλεμ, 125η Οδός, 1964

Μισοριξιά ήτανε· η καρδιά του φτερούγιζε τρομαγμένη μέσα στα στήθια του, αλλά με την άκρη του ματιού του έβλεπε τις ομορφούλες κρεμασμένες απ’ τα χείλη του κι έπαιρνε κουράγιο.

Ακούγονταν οι σειρήνες των περιπολικών που πλησίαζαν, μ’ αυτός εκεί, απτόητος, με όλη τη δύναμη της φωνής του: “Από γεννησιμιού σου, σε πουλάνε και σ’ αγοράζουνε με τη λίβρα, άνθρωπε!”

Διάβαζε από χαρτί, βασταγμένο στο τρεμάμενο χέρι του: “Έχω ένα όνειρο…”. Κάποιος τον άρπαξε απ’ το γιακά. Πεντέξι μυστικοί πέσανε απάνω του με λύσσα. Καθόλου δεν αντιστεκότανε. Τον λιανίσανε στις ματσουκιές πριν του περάσουν τις χειροπέδες.

Κι αν τα κοριτσόπουλα είχαν τώρα τα βλέμματά τους στραμμένα αλλού, τάχαμου αδιάφορα, ήξερε ότι δεν είχε βαφτεί άσκοπα το λερό πεζοδρόμιο με το αίμα του.

Πρώτη γραφή

AI-generated image based on a photo by Larry Fink, New York City, 1964

"Harlem, 125th Street, 1964" (Originally written in Greek)

He was a pint-sized thing; his heart fluttered with terror inside his chest, but out of the corner of his eye he caught the pretty girls hanging on his every word, and he took courage.

Sirens wailed in the distance, patrol cars closing in, yet there he stood, undeterred, shouting at the top of his lungs: “From the day you’re born, they buy and sell you by the pound, man!”

He was reading from a paper clutched in his trembling hand: “I have a dream…” Someone grabbed him roughly by the collar from behind. Half a dozen plainclothes officers swarmed him with fury. He offered no resistance. They beat him bloody with their batons before slapping on the handcuffs.

And if the girls now turned their eyes away, feigning indifference, he knew his blood had not painted the dirty pavement in vain.

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”