Όχεντρα
Καπανταής του Δρακουλάκου ήμουνα, αυτουνού που ο μικρός του αδερφός έφτασε μέχρι υπουργός Νήσων!
“Το γιο μου και τα μάτια σου”, μου σύριξε στ' αυτί η αρχόντισσα όταν ανέλαβα το πόστο, ακουμπώντας στην παλάμη μου εφτά χρυσά.
“Άγρυπνος λέοντας θα ‘μαι κυρά μου”, της αντιμίλησα, φιλώντας το σταφιδιασμένο χέρι της.
Μα οι δουλειές του αφεντικού παραήτανε μυστήριες· κοντραμπάντα, τέτοια. Συχνά-πυκνά τις νύχτες, έπεφτε πιστολίδι. Τη μέρα που τον έκαμανε μακαρίτη, εγώ ήμουνα ανάσκελα στο κρεβάτι με δυο πλευρά σπασμένα από μια ξώφαλτση βολίδα· δεν ήμουνα εκεί, ο κακομοίρης, δεν έφταιγα.
“Όχι”, διέταξε η γριά! “Όλοι σας, πανάθεμά σας κοπρόσκυλα, τον κακό ψόφο του κανακάρη μου να ‘χετε…”
Τονε ψάχνω τώρα εδού κάτω, να του κάνω τα παράπονά μου για την όχεντρα.
Πρώτη Δημοσίευση
 |
| Brett Walker Photography |
"Harridan" (Originally written in Greek)
Drakoulakos's man I was — him whose kid brother made it all the way to Minister for Island Affairs.
"Keep your eyes on my boy," the old mistress hissed in my ear when I took the post, pressing seven gold sovereigns into my palm.
"I'll be a sleepless lion, ma'am," I said, kissing her shriveled hand.
But the boss had shady dealings — contraband, that sort of thing. Nights, gunfire wasn't rare. The day they made a corpse of him, I was flat on my back with two cracked ribs from a stray bullet. I wasn't there, poor bastard that I was, I had no part in it.
"No," the old woman commanded. "All of you — God damn your treacherous hides, may you die the same ugly death as my boy…"
I'm looking for him now, down here, to lodge my complaints about that harridan.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου