"Αγία Τριάδα" ήτανε το παρανόμι που τους είχαμε κολλήσει. Ολημερίς πίνανε μπύρες στους καφενέδες τα παλιοτόμαρα· πιάσ’ τον ένα, χτύπα τον άλλο! Κατά που σουρούπωνε, τύφλα πια στο μεθύσι, βγαίνανε παγανιά στα σοκάκια της πολίχνης μας. Όποτε συναντούσανε στο δρόμο τους καμιά ομορφούλα, χαλάγανε τον κόσμο με τα χυδαία τους πειράγματα και τις αισχρές χειρονομίες. Πόσες φορές είχαμε φωνάξει τον αστυνόμο να τους μαζέψει, δε λέγεται. Αλλά τι τα θέλετε, είχανε μπάρμπα στην Κορώνη, οι τεμπελχανάδες.
“Υπάρχει και Θεός!”, είπαμε όλοι μ’ ένα στόμα, σαν μάθαμε τα καθέκαστα. Ποιος ήτανε ο δράστης της τριπλού φονικού, κάμποσοι το υποψιαζόμαστε, μα κανείς μας δεν θα πήγαινε να καταδώσει την κυρά-Φρόσω. Εξάλλου, θα μας παίρνανε για θεότρελους· κόντευε επταετία απόταν είχε αποδημήσει εις Κύριον…
Πρώτη Δημοσίευση
"Earth's Burden" (Originally written in Greek)
“The Holy Trinity” was the nickname we’d pinned on them. All day long, those wicked scoundrels would swig beers at the local cafes — there wasn't a dime's worth of difference between them! Come dusk, blind drunk, they'd go prowling through the alleys of our small town. Whenever they crossed paths with some pretty girl, they'd raise hell with their vulgar jeers and lewd gestures. How many times we'd called the Law to haul them off, it's beyond words. But what can you do — they had friends in high places, the lazy bums.
“There is a God after all!”, we all said with one voice, once we learned the details. As for who the perpetrator of the triple murder was, several of us had our suspicions, yet not a single soul would go and denounce old Mrs. Frosso. Besides, they'd have taken us for stark raving mad — it had been nearly seven years since she had gone to meet her Maker...
★★★
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου