Η Μικρούλα του Μονπαρνάς
Την είχε προσπεράσει βιαστικά, φαινομενικά αδιάφορος.
Τι να 'χε στο μυαλουδάκι της όταν σιμώνοντας τού προσφέρθηκε για εκατό φράγκα; Να της είχε γυαλίσει; Αστειότητες! Απλώς δεν ήταν χειρότερος απ' τον κοντοπίθαρο, μεσόκοπο κοιλαρά που την ίδια εκείνη στιγμή κοντοστεκόταν και τη ζαχάρωνε.
Να πουλιέται για τη δόση της, μάλλον απίθανο· στο μισοσκόταδο φάνταζε τόσο δροσερή, σχεδόν άσπιλη. Τότε; Μήπως έχει κανένα ορφανό, καμιά μάνα κατάκοιτη; Έναν πατέρα;
Τέτοια σκεφτόταν όπως απομακρυνόταν απ’ την κακοφωτισμένη γωνία όπου είχανε ανταμώσει.
Τ' αρώματα του κορμιού της τον είχανε μεθύσει· χωρίς να σταματήσει γύρισε να της ρίξει μια τελευταία, λοξή ματιά.
Μακάρι να είχε όχι κατοστάρικο, μα ολόκληρο χιλιάρικο· αχ, να 'βρισκε και το κουράγιο να τ' ακουμπήσει στο καλλίγραμμο χεράκι της, αυθωρεί και παραχρήμα!
 |
| "La Petite de Montparnasse", a photo-collage |
"The Little One of Montparnasse" (Originally written in Greek)
He had hurried past her, seemingly indifferent.
What could have been going through that little head of hers when she sidled up and offered herself to him for a hundred francs? Had she taken a fancy to him? Nonsense! He simply wasn't any worse than that squat, middle-aged, pot-bellied fellow, ogling her at that very moment.
Selling herself for her fix? Rather unlikely; in the half-light, she looked so fresh, almost unsullied. Then what? An orphan to care for, perhaps? A bedridden mother? A father?
Such thoughts crossed his mind as he walked away from the poorly lit corner where they had just crossed paths.
The scent of her body still intoxicated him; without stopping, he turned to cast her one last, sidelong glance. If only he had not a hundred, but a whole thousand; ah, if only he had them—and the nerve to lay them in her shapely little hand, right then and there!
★★★
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου