Η Γειτόνισσα
Σκούπιζε, ασβέστωνε, κοπανούσε διαολεμένα, σταματημό δεν είχε. Είχε λυσσάξει απ' το πρωί. Κάποτε, δεν άντεξα, βγήκα στη βεράντα μου και της φώναξα ενοχλημένος ότι μας χρειαζόταν, επιτέλους, ένα διάλειμμα απ' την περιποίηση της αυλής της.
Γελώντας αυθάδικα, αίφνης έγινε χρυσή βροχή που μ' έλουσε αχνιστή. Προτού συνέλθω απ' τη σαστιμάρα, ξαναπήρε όλη τη νοστιμάδα της, πιο ποθητή από ποτέ. Η ανάσα της μύριζε όμορφα. Αγέρωχη, μ' άδραξε αποφασιστικά απ' το χέρι, τραβώντας με απάνω της. Τι καρδιοχτύπι! Παραδόθηκα.
Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ραχάτευα χορτασμένος έρωτα, όταν ένας ενοχλητικός ήχος άρχισε να μου χαλά τη ζαχαρένια. Ήταν η λεγάμενη, που αξημέρωτα ξεχορτάριαζε τον κήπο της με την τσουγκράνα.
Τανύστηκα· ξημέρωνε η μέρα που επιτέλους θα μάθαινα αν τα όνειρα γίνονται ποτέ πραγματικότητα…
Πρώτη γραφή
 |
| A.I. Generated Image |
"The Neighbor" (Originally written in Greek)
Sweeping, limewashing, pounding away like hell—she didn't know when to stop. She'd been at it since dawn. Eventually I couldn't take it anymore; I stepped onto my veranda and, annoyed, called out that we all needed a break from her tending that yard.
She laughed, brazen—and suddenly turned into a steaming golden rain that drenched me. Before I could recover from the shock, she took back all her lusciousness, more desirable than ever. Her breath smelled wonderful. Imperious, she seized my hand pulling me into her. What a heartbeat! I surrendered.
Between sleep and waking, I was lounging, sated with lust, when an irritating sound began to ruin my bliss. It was her, raking her garden at the crack of dawn.
I stretched; the morning was breaking—the day I would finally find out if dreams ever come true…
★★★
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου