Παρατηρητές του ΟΗΕ

Μόλις ίσχυσε η κατάπαυση του πυρός, αρχίσαμε να βγαίνουμε, λίγοι-λίγοι, απ’ τα υπόγεια καταφύγια.

Ο ρακένδυτος εσχατόγερος, με το πρόσωπο κρυμμένο πίσω από τη βρώμικη μαντήλα του, σαν να μας περίμενε. Απλώνοντας το ξερακιανό του, βάστηξε τη διερμηνέα μας απ’ το μπράτσο.

Να τον ακολουθήσουμε ήθελε, λέει, στην αυλή όπου παίζουν τα παιδιά. 

Μπρος αυτός, πίσω εμείς γεμάτοι περιέργεια, ακολουθούσαμε με δυσκολία ανάμεσα στα ερείπια· εκεί που άλλοτε δρόμοι πολύβουοι έσφυζαν από ζωή, διάσπαρτοι τώρα οι κρατήρες απ’ τους βομβαρδισμούς, έχασκαν πάνω στην κατεστραμμένη άσφαλτο σαν παραπόρτια της Κολάσεως. 

Επιτέλους, φτάσαμε σε μια απλάδα. Έμοιαζε να ήτανε ποδοσφαιρικό γήπεδο, κάποτε. Τα ομαδικά μνήματα ήτανε δεκάδες. Κανείς δεν ήξερε να πει με σιγουριά πόσα αγόρια και κορίτσια συμμετείχανε σ’ εκείνο το παιχνίδι…

Πρώτη δημοσίευση

A.I. Generated Image

"UN Delegation" (Originally written in Greek)

The ceasefire had just taken effect. We began emerging from the underground shelters, a few at a time.

The ragged old man was waiting, as if he’d expected us. His face was hidden behind a grimy keffiyeh. He reached out a withered hand and took our interpreter by the arm. 

"He wants us to follow," she said. "To the courtyard where the children play."

He led, and we followed with difficulty through the rubble. Where busy streets had once hummed with life, bomb craters now gaped across the shattered asphalt like back doors to Hell.

At last, we reached a clearing. It looked like it might have been a football pitch once. There were dozens of mass graves. No one could say for certain how many boys and girls had taken part in that kickabout…

(Extended here)

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”