Κάποτε στην Ανάφη
Άναυδοι μείναμε όλες κι όλοι μας εκείνο το ιουλιανό απομεσήμερο, νιώθοντας ότι γινόμασταν αυτόπτες μάρτυρες μιας μυστήριας αναγέννησης της Αφροδίτης. Να ήτανε, τάχα, κάποια Νηρηίδα, άγνωστη σ' εμάς τους γυμνιστές του Ρούκουνα; αναρωτήθηκα ερωτοχτυπημένος απ' την ερμαφρόδιτη ομορφιά της.
Ντράπηκα με την απρόσμενη, θαλερή πλημμυρίδα στο υπογάστριό μου. Γυρίζοντας μπρούμυτα, έθαψα στην καυτή άμμο την πελώρια αναστάτωσή μου. Άρπαξα το βιβλίο μου, παριστάνοντας ότι διαβάζω· πίσω απ' τις σελίδες του, με βλέμμα αγκιστρωμένο απάνω της, απολάμβανα τον ράθυμο ρυθμό της, ώσπου έγινε μια μακρινή, θολή οπτασία.
Το βράδυ δε φάνηκε στην ταβέρνα. Έφυγα τελευταίος εξαιτίας της· άφαντη.
Μα η πανωραία Σαλμακίδα με αποζημίωσε: εκείνη την αξέχαστη νυχτιά ήρθε στον ύπνο μου και με συντρόφευσε σε όνειρα αχαλίνωτα.
Δεν την ξανάδα ποτέ.
 |
| A.I. Generated Image |
"Once on Anafi" (Originally written in Greek)
We all stood breathless that July afternoon, feeling we were witnessing a mysterious rebirth of Aphrodite. Could she be some Nereid, unknown to us nudists at Roukounas? I wondered, smitten by her androgynous beauty.
I felt a sudden flush of shame at the lush, insistent surge in my loins. Turning onto my stomach, I buried my massive agitation in the burning sand. I snatched up my book and pretended to read; from behind its pages, my gaze hooked upon her, I savored her languid rhythm until she became a distant, hazy apparition.
She didn’t show up at the taverna that night. I was the last to leave because of her. Nowhere.
But the ravishing Salmacis compensated me: that unforgettable night, she came to me in my sleep and stayed with me through dreams unbridled.
I never saw her again.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου