Θεσσαλονίκη, 1957

Οι προξενήτρες μου δείξανε τη φωτογραφία του. Ομορφάντρας, μα λίγη του πέφτω κι εγώ; Προίκα τρανταχτή μου δίνουνε, κι η ομορφάδα μου είναι ξακουστή· πάταγο κάνω, όποτε ξεγλιστρώ της μάνας μου.

Δε χάνω καιρό, τρέχω ξεγλωσσισμένη να βρω την Ανθή. Ταράζεται με τα μαντάτα, καταπίνει τη γλώσσα της, κιτρινίζει.

-Επιτέλους, μπαίνει σ' εφαρμογή το σχέδιο μας, της ψιθυρίζω ενθαρρυντικά. Πέφτει απάνω μου μ' ένα λυγμό, μ' αγκαλιάζει σφιχτά. Σιγά-σιγά, ηρεμεί.

-Αχ! Πώς θέλω να δω την κοιλίτσα σου να φουσκώνει, μουρμουρίζει επιτέλους, και με κοιτάζει βαθιά στα μάτια. Τ' όμορφο μουτράκι της λάμπει από τρυφερότητα.

-Μην λησμονείς, όμως, τι μου έχεις υποσχεθεί: μόλις έρθει το παιδί στον κόσμο, θα τόνε φαρμακώσουμε, τον πεζεβέγκη. 

Μου σφραγίζει το στόμα μ' ένα υγρό φιλί.

A.I. Generated Image

"Thessaloniki, 1957" (Originally, written in Greek) 

The matchmakers showed me his photograph. A handsome devil, but am I beneath him? They’re giving me a fine dowry, and my looks are famous around here; whenever I slip away from my mother, I cause quite a stir. 

I waste no time, I rush to find Anthi. The news rattles her; she swallows hard, turns pale. 

“At last, our plan is set in motion,” I whisper, trying to steady her. With a sob she throws herself on me and clings tight. Little by little, she calms down.  

“Ah! How I long to see your little belly swell,” she finally murmurs, looking deep into my eyes. Her sweet face glows with tenderness. 

“Don’t forget, though, what you promised me: once the child comes into the world, we’ll poison that son of a bitch.” 

She seals my mouth with a wet kiss.

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”