Επέκεινα

Τα μεταλλικά μαυροπούλια, αθόρυβες σκούρες κουκίδες πια, ακίνδυνες, χάνονταν στα βάθη του ορίζοντα.

Σύρθηκε έξω απ’ το λαγούμι του και στάθηκε με κόπο στα ποδάρια του. Τρεκλίζοντας, βάλθηκε να ψάχνει ανάμεσα στις πύρινες εστίες για σημάδια ζωής. Μάταιος κόπος.

Το μυαλό του θολό ακόμα, τ’ αυτιά του βουίζανε δαιμονισμένα, του ερχότανε αναγούλα. Η αποφορά ήταν ανυπόφορη· είναι αλήθεια λοιπόν ότι όταν ψήνεται, το ανθρώπινο λίπος μυρίζει ίδια κι όμοια μ’ αυτό του γουρουνιού.

Σε μιαν ακρίτσα, μέσα απ' τα χαλάσματα, σαν από θαύμα αλώβητος απ’ τη λαίλαπα του βομβαρδισμού, ένας θάμνος δενδρολίβανου λικνιζότανε αδιάφορος. Άπλωσε το τρεμάμενο χέρι του με τα βρώμικα νύχια κι έκοψε ένα χλωρό βλαστάρι· το έβαλε κάτω απ' τη μύτη του και παραπατώντας χάθηκε μεσ' στους καπνούς.

Πρώτη Δημοσίευση

Art: Daniel Goudelis (ραμμένο στην πρώτη γραφή)

"The Beyond" (Originally written in Greek)

The metallic blackbirds, silent dark dots now, harmless, faded into the depths of the horizon.

He crawled out of his burrow and stood on trembling legs. Staggering, he began to search among the smoldering wreckage for signs of life. A vain effort.

His mind still foggy, his ears pounding devilishly, nausea rising. The reek was unbearable; it is true that when it roasts, human fat smells exactly like pork.

At a corner among the ruins, as if by miracle unscathed by the bombardment, a bush of rosemary swayed, unheeding. He stretched out his trembling hand with filthy nails and plucked a green shoot; he held it under his nose and, staggering, vanished into the smoke.

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”