Επιβήτορας
“Μπουκιά και συχώριο!” σκέφτεται ερεθισμένη, καθώς τον ζυγίζει με το βλέμμα της. Δεν περνάει απαρατήρητος. Ψηλός, καλοβαλμένος, με στιλπνό μαύρο μαλλί δεμένο πίσω κότσο.
Έχει καλοπατημένα τα σαράντα, αυτή. Καλά της έχει φερθεί η ζωή, μα ξέρει ότι ο χρόνος που περνάει, πίσω δεν γυρνάει. Ή τώρα ή ποτέ, αποφασίζει, χαμογελώντας πονηρά. Την αποζητά τη μητρότητα…
Ο κούρος την έχει κιαλάρει που τον τρώει με τα βιολετιά μάτια της, σιγοπίνοντας το ποτό της.
Γελάει από μέσα της, παρατηρώντας τα ακριβά, μα υπερβολικά φθαρμένα παπούτσια του. “Σανίδα της σωτηρίας του θα γίνω εγώ”, υπόσχεται στον εαυτό της για τον μελλοντικό πατέρα του παιδιού της.
Το κάνει εικόνα, όμως λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο· ο κατά συρροή γυναικοκτόνος που αναζητούν οι αρχές, παραμένει ασύλληπτος...
Πρώτη Δημοσίευση
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου