Βαρύ Γλυκός

Ξύπνησε, κατά που συνήθιζε, με το πρώτο λάλημα του πετεινού. 

Πρώτη της σκέψη, στο ταπεινό φως του λυκαυγούς, ήταν ότι ξεκινούσε μια καινούρια μέρα, προοπτική που της βάραινε ασήκωτα τα μαραμένα στήθια. Δυσκολευόταν ν’ αναπνεύσει εκείνες τις στιγμές μεταξύ ασυνείδητου και συνειδητού. 

Σέρνοντας τις παντόφλες της κουρασμένα, μπήκε στο λουτρό. Άνοιξε το ντουλαπάκι πάνω απ' το νιπτήρα, καρφώνοντας με μισοκοιμισμένο ακόμα βλέμμα τα λογής-λογής μπουκαλάκια που πλημμύριζαν τα ράφια. Κανείς γιατρός δεν τής χρειαζόταν να διαγνώσει τη μαύρη τρύπα στα ερέβη της ψυχής της, που καθημερινά θέριευε και την κατάπινε αργά. Τ' άδειασε όλα στις φαρδιές τσέπες της ρόμπας της. 

Κατευθύνθηκε στην κουζίνα, να ψήσει τον καφέ της. Πάνω απ' το μπρίκι έλπιζε ότι θα κάλυπτε την πικρίλα· τον έπινε πετιμέζι.

 

"The Repulsive Bed" lensed by Clarence John Laughlin (1905-1985)

"Heavy Sweet"  (Originally written in Greek)

She woke, as she usually did, at the first crowing of the rooster.

Her first thought, in the humble light of dawn, was that a new day was beginning, a prospect that weighed unbearably upon her withered breasts. She found it hard to breathe in those few moments between unconsciousness and awareness.

Dragging her slippers wearily, she stepped into the bathroom. She opened the cabinet above the washbasin, fixing a still half-asleep gaze on the little bottles filling the shelves. No doctor was needed to diagnose the black hole in the darkest recesses of her soul, which grew larger by the day and slowly swallowed her whole. She emptied them all into the wide pockets of her robe.

She went into the kitchen to make her coffee. As she stood over the little pot, she hoped it would mask the bitterness; she drank it sweet as molasses.

★★★

Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”