Προστάτης
Λέτε να το διασκεδάζω; Κούνια που σας κούναγε, μανάρια μου! Όλα για πάρτη του!
Κάθε χάραμα, εκεί, με περιμένει. Κολώνα του σπιτιού. Μ’ αγκαλιάζει, με κανακεύει. Με τρυφερές κινήσεις με γδύνει, με ξαπλώνει στο κρεβάτι μας, ζεστό ακόμα απ’ τη θαλπωρή του κορμιού του. Η αψιά μυρωδιά του στα στρωσίδια, με λιγώνει.
Ξεκινά να μαλάζει τα κουρασμένα ποδάρια μου ώσπου να γλαρώσω. Ύστερα -σαν να τον βλέπω- ανοίγει την τσάντα μου, τσεπώνει το παραδάκι και ξεπορτίζει.
Πού πάει, τι κάνει με τους κόπους της προηγούμενης νύχτας μου, δικός του λογαριασμός· άντρας δεν είναι;
Αλλά χτες γύρισα, άδειο το σπίτι, το κρεβάτι στρωμένο, όπως το είχα αφήσει. Μου ήρθε σκοτοδίνη.
Ούτε σήμερα φάνηκε. Ο νους μου πάει στο κακό. Κοντεύω να τρελαθώ…
 |
| Source: Rencontres Parisiennes de la Photographie Contemporaine |
"Protector" (Originally written in Greek)
Think I’m doing this for kicks? Give me a break, sweethearts! Everything is for him.
Every dawn, he’s right there, waiting. The pillar of the house. He holds me, pets me. With tender hands he peels off my clothes and lays me in our bed, still warm from the heat of his body. That sharp, musky scent of his on the bedding—it makes me swoon.
He starts kneading my aching legs until my eyes grow heavy. Then—as if I can see him—he zips open my bag, skims the night’s take, and slips out.
Where he goes, what he does with the sweat of my night’s labor, that’s his business; he’s the man, isn’t he?
But yesterday I got back and the house was empty, the bed made exactly as I’d left it. A wave of vertigo hit me.
He hasn't shown today, either. My mind's going to dark places. I’m losing it…
★★★
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου