Τροχαίο
Ξαπλωμένος ανάσκελα στην άσφαλτο, την ακούω να ωρύεται.
Είχα βγει για τσιγάρα. Αφόρητη η ζέστη, μα χειρότερη η εξάρτηση απ’ τη νικοτίνη. Ο μεσημεριάτικος ήλιος με μαστίγωνε ανελέητα· σερνόμουν.
Δεν έλεγξα το δρόμο διασχίζοντας τη διάβαση πεζών, μα χρειαζότανε; Είχα προτεραιότητα! Το ανατριχιαστικό στρίγκλισμα των φρένων της μου έκοψε τη χολή. Η ξεμυαλισμένη, δεν είχε δει το “Στοπ”;
Η Τροχαία έφθασε πρώτη στον τόπο του συμβάντος.
Τα πόδια μου δεν τα νιώθω· ούτε να κουνήσω τα χέρια μου μπορώ. Βοήθεια, χριστιανοί!
Να, βλέπω τώρα και την πορτοκαλί φιγούρα του διασώστη που κοντοζυγώνει. Γονατίζει. Τα γαλάζια μάτια του με κοιτάζουν ψυχρά. Πιέζει με το γαντοφορεμένο χέρι του την καρωτίδα μου. “Σε χάσαμε φιλαράκι”, μουρμουρίζει.
Μα είναι δυνατόν ν’ απευθύνεται σ’ εμένα; Αδιανόητο!
Πρώτη Δημοσίευση
 |
| Life-Catcher Photography |
"Traffic Accident" (Originally written in Greek)
Lying flat on my back on the asphalt, I hear her wailing.
I'd gone out for cigarettes. Unbearable, the heat, but worse the addiction to nicotine. The midday sun lashed me mercilessly; I was dragging myself along.
I didn't check the pedestrian crossing, but did I need to? I had right of way! The blood-curdling screech of her brakes scared the life out of me. The scatterbrain—hadn't she seen the "Stop" sign?
Traffic police arrived first at the scene.
I can't feel my legs; I can't even move my arms. Help, for God's sake!
There! I can see the orange figure of the paramedic approaching now. He kneels. His blue eyes look at me coldly. He presses his gloved hand against my carotid. "We lost you, mate," he murmurs.
But can he really be addressing me? Inconceivable!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου