Μουσική Βραδιά
Ντυμένη στα λευκά, με μια γαλάζια εσάρπα τυλιγμένη γύρω από τους ώμους της, η διάσημη βιρτουόζος, εμφανίστηκε στο παλκοσένικο. Yποκλινόμενη βαθιά, έριξε μια φευγαλέα ματιά στην κατάμεστη αίθουσα. Υπό τους ήχους πυκνών χειροκροτημάτων, κατευθύνθηκε προς το πιάνο, στο κέντρο της σκηνής· οι προβολείς την ακολουθούσαν.
Γεμάτη αυτοπεποίθηση, πήρε τη θέση της. Οι ρυτίδες του φτιασιδωμένου προσώπου της ήταν αόρατες στα μάτια των φιλόμουσων που τώρα αδημονούσαν. Τα λεπτοκαμωμένα της δάχτυλα, φορτωμένα μ’ αρχαία, βαρύτιμα στολίδια, χάιδεψαν τα πλήκτρα.
Οι νότες ξεχύθηκαν, εκπλήσσοντας ευχάριστα. Αυτό που ακουγόταν, δεν ήταν η βαρετή, προγραμματισμένη σονάτα. Πρώτοι σηκώθηκαν οι ελευθεριάζοντες. Ύστερα, ο ένας μετά τον άλλο, όλοι πια όρθιοι, ενθουσιασμένοι τραγουδούσαν στο μουσικό τέμπο το σουξεδάκι της εποχής: "Μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δώσετε..."
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου