Μήνις Θεών
Η Αγλαΐα έλαμπε, η Ευφροσύνη ήταν η χαρά της ψυχής προσωποποιημένη, η Θάλεια, η μικρότερη κι η πιο τσαχπίνα, έσπασε τη σιωπή: “Κορίτσια, τα σιχάθηκα τα ράσα!”
Οι άλλες σιώπησαν· μόνο ένα επιτιμητικό βλέμμα της έριξαν. Στράφηκαν ξανά στην ελαιογραφία που τόσα τους θύμιζε. Mυθικές εποχές, υπέροχες, όταν ανέμελες περιφέρονταν στους κήπους του θεϊκού πατέρα τους, μασουλίζοντας τα μήλα που τις φίλευε ο εκατοντακέφαλος Λάδωνας.
Η μικρή είχε ενδώσει πρώτη. Τι να έκαναν οι άλλες δυο, να κάθονταν να βλέπουν; Μ’ όλες του τις γλώσσες, ο ερωτύλος δράκοντας, τους είχε χαρίσει ηδυπαθείς στιγμές, αλησμόνητες!
“Μαργαρίτας τοις κυσίν!”, ανέκραξαν τότε οργισμένοι οι Θεοί, εξορίζοντάς τες στον σύγχρονό μας κόσμο. Έκτοτε, κουκουλωμένες μ’ ετούτα τα χοντροφτιαγμένα, γκρίζα υφάσματα που ζέχνουν μούχλα, βιοπορίζονται καλογερεύοντας.
Wrath of the Gods
Aglaea shone. Euphrosyne was joy incarnate. And Thalia, the youngest and most impish, broke the silence: Become a member “Girls, I’m sick of these damn habits.” The others said nothing — only shot her a disapproving glance. They turned back to the oil painting — the serene garden, the golden apples glistening in sunlight, the daughters of the gods lost in innocence, with no sign of the dragon that shadowed their past. Thalia had given in first. What could the other two do — just watch? With all his tongues, the lustful dragon gave them more than apples. He offered delight, unforgettable and forbidden. “Pearls before swine!” the Gods cried out in fury, banishing them into our time. Now shrouded in these coarse, grey-smelling clothes that reek of mildew, they scrape by as cloistered nuns.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου