Με 121 Λέξεις Ακριβώς

Ένας από τους πρώτους διηπειρωτικούς πύραυλους με πυρηνική γόμωση έπεσε στα μέρη μας.  Ήταν αναμενόμενο, αφού από τη Σούδα περνούσε μία από τις αρτηρίες της Ιερής Συμμαχίας. Το βουβό ωστικό κύμα πήδηξε σαν το Λίβα πάνω απ’ τον Άγιο Ματθαίο και χύθηκε δριμύ κατά το παλιό λιμάνι. Ύστερα από 5 αιώνες που στόλιζε το λιμενοβραχίονα, η οκτάγωνη βάση του δεν άντεξε, ο βενετσιάνικος φάρος υποκλίθηκε στον εχθρό κι ύστερα ξάπλωσε ακούνητος στον αμμώδη πυθμένα. Επέζησαν μόνο λίγοι, άτυχοι. Μέσα στη ραδιενεργή σκόνη τώρα, κυκλοφορούν ανάμεσα στα χαλάσματα σαν ρακένδυτα φαντάσματα με μάτια πυρετικά. Δεν έχουν σε τίποτα να ελπίζουν. Μόνο αναλογίζονται: τη δουλειά είχαν αυτοί στη σωστή πλευρά της ιστορίας, να ξεκληριστεί έτσι άξαφνα, το -απαίσιο είναι η αλήθεια- είδος τους... Πρώτη δημοσίευση Από τους δρόμους των Χανίων Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, η κάθε μία γραμμένη με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”

Ντυμένη στα λευκά, με μια γαλάζια εσάρπα τυλιγμένη γύρω από τους ώμους της, η διάσημη βιρτουόζος, εμφανίστηκε στο παλκοσένικο. Yποκλινόμενη βαθιά, έριξε μια φευγαλέα ματιά στην κατάμεστη αίθουσα. Υπό τους ήχους πυκνών χειροκροτημάτων, κατευθύνθηκε προς το πιάνο, στο κέντρο της σκηνής· οι προβολείς την ακολουθούσαν.  Γεμάτη αυτοπεποίθηση, πήρε τη θέση της. Οι ρυτίδες του φτιασιδωμένου προσώπου της ήταν αόρατες στα μάτια των φιλόμουσων που τώρα αδημονούσαν. Τα λεπτοκαμωμένα της δάχτυλα, φορτωμένα μ’ αρχαία, βαρύτιμα στολίδια, χάιδεψαν τα πλήκτρα.  Οι νότες ξεχύθηκαν, εκπλήσσοντας ευχάριστα. Αυτό που ακουγόταν, δεν ήταν η βαρετή, προγραμματισμένη σονάτα. Πρώτοι σηκώθηκαν οι ελευθεριάζοντες. Ύστερα, ο ένας μετά τον άλλο, όλοι πια όρθιοι, ενθουσιασμένοι τραγουδούσαν στο μουσικό τέμπο το σουξεδάκι της εποχής: "Μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δώσετε..."   Πρώτη Δημοσίευση Art: "A Report to Skeptics", Suzy Parker for Harper's Bazaar, Lillian Bassman Photography, Ne...

Απ’ την πρώτη στιγμή που είδα το μουτράκι της, έχασα τα μυαλά μου. Κοιμόμουνα και ξυπνούσα με τη σκέψη της. Στη δουλειά δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, ώσπου μια δόση έπεσα από μια σκαλωσιά σπάζοντας τα παΐδια μου. Να σακατευτώ κόντεψα για χάρη της. Τρεις βδομάδες έμεινα στο νοσοκομείο μπανταρισμένος, με την εικόνα της να με στοιχειώνει και να με γαληνεύει συνάμα.  Ώσπου να πάρω εξιτήριο το είχα αποφασίσει. Κούτσα, στραβά, πονούσα ακόμα, πήγα να της χαρίσω την καρδιά μου. Με κοίταξε με βλέμμα απορημένο αρχικά, και μετά άρχισε να γελά δυνατά, σφυρίζοντας σαν όχεντρα ότι δεν ήταν για τα μούτρα μου. Κάτι σαν σκοτοδίνη μ’ έπιασε. Την άρπαξα απ' το λαιμό και ύστερα τίποτα. Ούτε που κατάλαβα πώς γίνηκε το κακό. Πρώτη Δημοσίευση “Proposal”, a photo-collage by Raskolnick; Right part, Ralph Gibson Photography; Left part unidentified photographer Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, γραμμένες με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”

Βουτηγμένη μέσα στις λάσπες, μια κροκοδειλίνα λυπημένη, δε βρίσκει ησυχία. Με δάκρυα αληθινά στα βουρκωμένα μάτια της, αναλογίζεται τον καλό της κι είναι να σκάσει! Κι αν έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που χωρίσανε, παραμένει αφόρητη η απουσία του. Ένα φαινομενικά ανώδυνο συζυγικό καυγαδάκι έδειχνε στο ξεκίνημα, μα σιγά-σιγά το πράγμα στράβωσε. Λόγο στο λόγο, ειπώθηκαν πικρές κουβέντες αναμεταξύ τους, ακούστηκαν πολλά παράλογα, εκείνη την αποφράδα μέρα. Ο Κροκόδειλος έφυγε έξω φρενών. Πλατσουρίζοντας δυνατά την ουρά του, τράβηξε δυτικά, χάθηκε μέσα στα σκουροπράσινα νερά. Μπορεί να αιχμαλωτίστηκε από λαθροκυνηγούς, να πέρασε χίλιες-δυο ταλαιπωρίες, αλλά στο τέλος στάθηκε τυχερός στη ζωή του. Κατέληξε στο Λος Άντζελες κι εκεί γνωρίστηκε τυχαία μ’ έναν σπουδαίο φωτογράφο που τον έκανε διάσημο μοντέλο διεθνούς βεληνεκούς. Πρώτη δημοσίευση, “Πλανόδιον — Ιστορίες Μπονζάι" Φωτο: “Crocodile Eating Ballerina” lensed by Helmut Newton, Wuppertal, 1983 ...

Η Αγλαΐα έλαμπε, η Ευφροσύνη ήταν η χαρά της ψυχής προσωποποιημένη, η Θάλεια, η μικρότερη κι η πιο τσαχπίνα, έσπασε τη σιωπή: “Κορίτσια, τα σιχάθηκα τα ράσα!” Οι άλλες σιώπησαν· μόνο ένα επιτιμητικό βλέμμα της έριξαν. Στράφηκαν ξανά στην ελαιογραφία που τόσα τους θύμιζε. Mυθικές εποχές, υπέροχες, όταν ανέμελες περιφέρονταν στους κήπους του θεϊκού πατέρα τους, μασουλίζοντας τα μήλα που τις φίλευε ο εκατοντακέφαλος Λάδωνας . Η μικρή είχε ενδώσει πρώτη. Τι να έκαναν οι άλλες δυο, να κάθονταν να βλέπουν; Μ’ όλες του τις γλώσσες, ο ερωτύλος δράκοντας, τους είχε χαρίσει ηδυπαθείς στιγμές, αλησμόνητες! “Μαργαρίτας τοις κυσίν!”, ανέκραξαν τότε οργισμένοι οι Θεοί, εξορίζοντάς τες στον σύγχρονό μας κόσμο. Έκτοτε, κουκουλωμένες μ’ ετούτα τα χοντροφτιαγμένα, γκρίζα υφάσματα που ζέχνουν μούχλα, βιοπορίζονται καλογερεύοντας. Φωτο: Alecio de Andrade, Les trois Grâces au Musée du Louvre, 1970 Wrath of the Gods Aglaea shone. Euphrosyne was joy incarnate. And Thalia, the youngest...

Είμαι ένας απ’ αυτούς τους περίεργους τύπους που δεν έχουν ανάγκη από ύπνο. Όταν ο καιρός είναι καλός, μόλις νυχτώνει βγαίνω και περιπατώ στο δάσος. Όποτε τύχει ν’ ανταμώσω καμιά νεράιδα, καθόμαστε και σιγοκουβεντιάζουμε ως το λυκαυγές, ξορκίζοντας τα κακά πνεύματα. Ύστερα, γυρνώ σπίτι μου να κοιμηθώ, όχι επειδή έχω χρεία, όπως προείπα· μόνο για να ονειρευτώ. Επιθυμώ, ξυπνώντας, να πιάσω χαρτί και καλαμάρι, να διηγηθώ τα όνειρά μου. Αλίμονο... Ο δυστυχής, δεν θυμούμαι τίποτα απ’ όσα συνταρακτικά μου συμβαίνουν στην αγκαλιά του Μορφέα. Ίσως να φταίει που ονειροβατώ στον ξύπνιο μου. Δεν ξέρω να πω με βεβαιότητα. Όπως και να’ χει, περνώ τις ώρες της μοναξιάς μου σκαρώνοντας ιστοριούλες των 121 λέξεων ακριβώς, που δημοσιεύονται με το λογοτεχνικό μου ψευδώνυμο. Διά Χειρός Στάθη Σταυρόπουλου Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, γραμμένες με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”